Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Λοξή Τάξη: Εγκατάσταση και ομιλία με τον Ζάφο Ξαγοράρη στο Μουσείο Μπενάκη



Στις 25 Φεβρουαρίου 2015 εγκαινιάζεται στο αίθριο του Κτηρίου της οδού Πειραιώς του Μουσείου Μπενάκη η επιτόπια εγκατάσταση τουΖάφου Ξαγοράρη με τίτλο Λοξή Τάξη, η οποία θα διαρκέσει έως τις 17 Μαΐου 2015.

Την ίδια ημέρα, και ώρα 19.00, ο καλλιτέχνης θα πραγματοποιήσει στο αμφιθέατρο μία ομιλία για το έργο του, σε διάλογο με τον ιστορικό και Υπεύθυνο των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη Τάσο Σακελλαρόπουλο. Η συζήτηση, που έχει τίτλο «Υπαίθρια εκπαίδευση σε περιόδους εκτάκτων συνθηκών», θα αναφέρεται στο ιστορικό και θεωρητικό πλαίσιο του έργου.

Σε συνέχεια της ενασχόλησης του Ζάφου Ξαγοράρη με παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο και τις λειτουργίες του, η εγκατάσταση Λοξή Τάξη διερευνά τον τρόπο εκπαίδευσης ως έκφραση κοινωνικής αλλαγής. Μια σχολική τάξη είναι προσαρμοσμένη έτσι ώστε να ανταποκρίνεται σε συνθήκες υπαίθριας διδασκαλίας σε λοξό έδαφος. Δεκαοκτώ θρανία, τριανταέξι καρέκλες, μια καθηγητική έδρα και η αντίστοιχη θέση της, όλα είναι κομμένα υπό γωνία 7 περίπου μοιρών ώστε η τάξη να γέρνει ομοιόμορφα και να μπορεί να σταθεί ίσια σε κατηφορικό ή κεκλιμένο επίπεδο. Η υπαίθρια αυτή τάξη αναφέρεται σε μορφές εκπαίδευσης που ιστορικά εφαρμόζονται σε συνθήκες κρίσης (όπως πόλεμος, σεισμός, στρατόπεδο συγκέντρωσης, κλπ.), όταν δηλαδή υπάρχει αδυναμία διδασκαλίας σε στεγασμένο χώρο. Παράλληλα με την εγκατάσταση, παρουσιάζεται τεκμηριωτικό υλικό από τα Φωτογραφικά και τα Ιστορικά αρχεία του Μουσείου Μπενάκη, από περιπτώσεις διδασκαλίας σε συνθήκες εκτάκτου ανάγκης κατά τις οποίες δημιουργήθηκαν τέτοιου είδους υπαίθριες τάξεις.

Οι συσχετίσεις που ενεργοποιεί η Λοξή Τάξη με τις κοινωνικές συνθήκες της κάθε εποχής, την ιστορική μνήμη, τη φύση, την ύπαιθρο, τη γη, αλλά και ο εφήμερος χαρακτήρας της επιτόπιας εγκατάστασης, την εντάσσουν στην κατηγορία έργων που ασχολούνται με το «δημόσιο χώρο», με σκοπό να αναδείξουν τις συγκρούσεις που τον διέπουν, να μεταστρέψουν τον τρόπο που τον βιώνουμε, αλλά και να παρέμβουν στους σχηματισμούς και τις κοινωνικές κατανομές του, επιτρέποντας μια πιο δημοκρατική συμμετοχή.

Η έννοια του λοξού, του διαστρεβλωμένου μας παρασύρει έτσι σε μια «στρεβλή» ματιά της εκπαίδευσης αλλά και της ιστορίας εκτάκτων συνθηκών διδασκαλίας, σε μία απόπειρα να απομακρυνθούμε από τις καθιερωμένες ιεραρχικές πρακτικές διδασκαλίας, ως υποχρεωτικής κατάρτισης, ως γνώσης που μεταδίδεται από «πάνω» προς τα «κάτω», προς όφελος μιας ανοιχτής διαδικασίας διαλόγου.

H εκδήλωση και η έκθεση εντάσσονται στο πλαίσιο του προγράμματος Καλλιτέχνες σε διάλογο με το Μουσείο Μπενάκη, μία συνεργασία με το Βρετανικό Συμβούλιο, η οποία ξεκίνησε το 2011 και έχει σκοπό την δημιουργία πρωτότυπων έργων καλλιτεχνών από την Ελλάδα και τη Βρετανία. Το έργο του Ζάφου Ξαγοράρη είναι το τέταρτο έργο του προγράμματος. Προηγήθηκαν η εγκατάσταση του Adam Chodzko You’ll see; this time it’ll be different (Κτήριο Πειραιώς, 2013) το έργο The Cookham Erratics του Andy Holden (Κεντρικό Κτήριο, 2011) και το Landart του Αντώνη Πίττα (Κτήριο Πειραιώς, 2012).

Οι καλλιτέχνες καλούνται κάθε φορά να δημιουργήσουν πρωτότυπα έργα σε διάλογο με το Μουσείο Μπενάκη, προτείνοντας μια διαφορετική θεώρηση τόσο των συλλογών, όσο και του εκθεσιακού του χώρου. Τα έργα που έχουν ανατεθεί στους τέσσερις καλλιτέχνες θέτουν ζητήματα, τα οποία σχετίζονται με τον ρόλο του Μουσείου στην αναπαράσταση της ιστορίας, της γνώσης και της παράδοσης, καθώς και με τις συνθήκες θέασης του έργου τέχνης και της σχέσης μεταξύ καλλιτεχνικής παραγωγής και θεσμικού πλαισίου υποδοχής της.

Σε αυτό το πνεύμα, o Ξαγοράρης αξιοποιεί τις ιστορικές πληροφορίες και εμπειρίες του Μουσείου για να προτείνει μια διαφορετική θεώρηση του δημόσιου χώρου, με έμφαση στη δημιουργία ιδεών γύρω από την τέχνη αλλά και σχετικά με εναλλακτικές μορφές οργάνωσης και δομές εκπαίδευσης μέσα στη σύγχρονη ιστορία. Θέτοντας στον πυρήνα του έργου την έννοια της εκπαίδευσης, δεν επιδιώκει τη δημιουργία αυθεντίας ούτε την αυταρχική διατύπωση κάποιας οικουμενικής «αλήθειας» αλλά αντίθετα τη συνδιαμόρφωση, με τη συμμετοχή διαφορετικών ομάδων, μιας συζήτησης γύρω από ζητήματα που σχετίζονται με την παραγωγή γνώσης και τον δυνητικό ρόλο του Μουσείου στη μετατόπιση προς μια πιο δημοκρατική, ανοιχτή μορφή εκπαίδευσης.

Ο Ζάφος Ξαγοράρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασσαχουσέττης. Το θέμα της Διδακτορικής του Διατριβής, η οποία αποκτήθηκε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ήταν η κατασκευή των θαυμάτων από τον Ήρωνα τον Αλεξανδρέα. Εκτός από σχέδια δύο διαστάσεων το καλλιτεχνικό του έργο περιλαμβάνει ηχητικές εγκαταστάσεις και δράσεις στον δημόσια χώρο. Είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στην Α.Σ.Κ.Τ. ενώ έχει υπάρξει προσκεκλημένος ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης και στο Πανεπιστήμιο του Sassari στην Σαρδηνία. Ακόμα, έχει κληθεί να παρουσιάσει την δουλειά του σε Πανεπιστήμια όπως το IUAV της Βενετίας, το School of Visual Arts της Νέας Υόρκης, την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Παλέρμο, το Πανεπιστήμιο του Ιλλινόις στο Σικάγο και άλλα. Η τελευταία του ατομική έκθεση είχε τίτλο Σχέδια Ήχου και πραγματοποιήθηκε στη Γκαλερί Ζουμπουλάκη , Αθήνα, 2014. Πρόσφατες ομαδικές εκθέσεις είναι μεταξύ άλλων οι : No Country for Young Men: Contemporary Greek Art in Times of Crisis, BOZAR, Βρυξέλλες, Βέλγιο, 2014. 4η Μπιενάλε της Αθήνας Agora, Αθήνα, 2013. Sotto Quale Cielo, Μουσείο Riso, Παλέρμο, Ιταλία, 2011.



Επιμέλεια προγράμματος

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ: Πολύνα Κοσμαδάκη

http://www.culturenow.gr/34845/loksh-taksh-egkatastash-kai-omilia-me-ton-zafo-ksagorarh-sto-moyseio-mpenakh



Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΗ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ

Για το πολιτικό στη σύγχρονη τέχνη: μια συζήτηση του Γιώργου Γιαννακόπουλου και του Κώστα Χριστόπουλου με τον Γιάννη Σταυρακάκη και τον Κωστή Σταφυλάκη.

Παρουσίαση

Τούτος ο συλλογικός τόμος επιχειρεί να συνεισφέρει στη συζήτηση πάνω στα πολιτικά διακυβεύματα της σύγχρονης τέχνης μια κριτική και θεωρητικά εναργή οπτική γωνία. Η πλειονότητα των κειμένων αναζητεί εννοιολογικό έρεισμα στη θεώρηση του πολιτικού, όπως αναπτύσσεται στο έργο σύγχρονων στοχαστών, από τον Claude Lefort και τον Jacques Ranciere μέχρι τον Ernesto Laclau και τη Chantal Mouffe. Αν στο πρώτο και βραχύτερο μέρος του βιβλίου ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με σημαντικούς τόπους του πολιτικού στοχασμού, στα δύο επόμενα θα συναντήσει κριτικούς στοχαστές που επιχειρούν να μιλήσουν πολιτικά για την τέχνη, σε μια εποχή που ο μεταπολιτικός κυνισμός και η συναινετική λογική επιδρούν καταλυτικά στο πεδίο της κουλτούρας. Η σχέση των καλλιτεχνικών πρακτικών με τη δημόσια σφαίρα και την πολιτική δημοσιότητα, ο ρόλος της ριζοσπαστικής τέχνης στον σύγχρονο κοινωνικό ιστό, οι μορφές συνεργασίας με κοινωνικές ομάδες, η σημασία του ανταγωνισμού και της σύγκρουσης σε μορφές καλλιτεχνικού παρεμβατισμού, ο ρόλος των ιδρυμάτων και της καλλιτεχνικής επιμέλειας, οι δυνατότητες παρέμβασης στην ηγεμονική κουλτούρα, είναι ορισμένες από τις θεματικές που πραγματεύονται στα κείμενα τους οι Hal Foster, Rosalyn Deutsche, Miwon Kwon, Oliver Marchart, Julian Stallabrass, Manual J. Borja-Villel, Patricia C. Phillips, Claire Bishop, Alexei Monroe κ.ά. Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος του τόμου αναδεικνύονται ρηξικέλευθες καλλιτεχνικές πρακτικές που συνομιλούν δυναμικά με τη σύγχρονη θεωρία. Καλλιτέχνες όπως ο Krzysztof Wodiczko και ο Michael Landy συζητούν για το έργο τους με θεωρητικούς της τέχνης, ενώ ομάδες όπως οι Σλοβένοι NSK και οι Yes Men οριοθετούν τη δική τους στρατηγική αμφισβήτησης. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Περιεχόμενα

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΤΩΝ ΕΠΙΜΕΛΗΤΩΝ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Γιάννης Σταυρακάκης και Κωστής Σταφυλάκης, Πολιτικά διακυβεύματα της σύγχρονης τέχνης
Ι. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
Ernesto Laclau, Για την επανάσταση της εποχής μας
Chantal Mouffe, Το δημοκρατικό παράδοξο
Claude Lefort, Το ζήτημα της δημοκρατίας
II. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΕΧΝΗ
Hal Foster , Για μια έννοια τον πολιτικού στη σύγχρονη τέχνη
Jacques Ranciere, Η πολιτική της αισθητικής
Oliver Marchart, Πολιτική και καλλιτεχνικές πρακτικές: για την αισθητική της δημόσιας σφαίρας
Chantal Mouffe, "Κάθε μορφή τέχνης έχει πολιτική διάσταση": Μια συνέντευξη της Chantal Mouffe στους Rosalyn Deutsche, Branden W. Joseph και Thomas Keenan
Rosalyn Deutsche, Αγοραφοβία
Miwon Kwon, Οι (αφ)εδράσεις της κοινότητας
III. ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
Claire Bishop, Ανταγωνισμός και σχεσιακή αισθητική
Oliver Marchart, Η επιμελητική λειτουργία: οργανώνοντας την έκ/θεση
Manuel J. Borja-Villel, Κριτική τέχνη και κοινωνικές συγκρούσεις
IV. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
Julian Stallabrass, Τύποι και προοπτικές της ριζοσπαστικής τέχνης
Chantal Mouffe, Καλλιτεχνικός ακτιβισμός και αγωνιστικά πεδία
Patricia C. Phillips, Δημιουργώντας τη δημοκρατία: Ένας διάλογος με τον Krzysztof Wodiczko
Julian Stallabrass, "Μία γραμμή παραγωγής της καταστροφής": Αποσπάσματα μίας συζήτησης ανάμεσα στον Michael Landy και τον Julian Stallabrass
Alexei Monroe, NSK: Τέχνη του κράτους
The Yes Men, Οι Yes Men από τους Yes Men
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ
ΠΡΩΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ


Λεπτομέρειες

ISBN13 9789607651617
Εκδότης ΕΚΚΡΕΜΕΣ
Χρονολογία Έκδοσης Μάιος 2008
Αριθμός σελίδων 384
Διαστάσεις 24x17
Μετάφραση ΑΛΜΠΑΝΗ ΜΑΝΤΥ, ΗΛΙΑΔΗΣ ΝΙΚΟΣ, ΙΑΚΩΒΟΥ ΒΙΚΥ
Επιμέλεια ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΣΤΑΦΥΛΑΚΗΣ ΚΩΣΤΗΣ
Κωδικός Πολιτείας 1360-0071
Θέμα
ΤΕΧΝΗ - ΘΕΑΤΡΟ - ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ/ΓΕΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ




Πέμπτη 26/2/2015
5:00 - 7:00μμ
live στο
η συζήτηση συνεχίζεται.
με τον
Κωστή Σταφυλάκη, Θεωρητικό Τέχνης και εικαστικό, ο οποίος έχει επιμεληθεί το βιβλίο:
Το πολιτικό στη σύγχρονη τέχνη

Συλλογικό έργο
επιμέλεια: Γιάννης Σταυρακάκης, Κωστής Σταφυλάκης
Εκκρεμές, 2008

στα θέματα που ανοίχθηκαν με τον
Γιάννη Σινιόρογλου, εικαστικό και ιδρυτικό μέλος της ομάδας Campus Novel, στην προηγούμενη εκπομπή και θα είναι πάλι μαζί μας.
σε
....μία ανοιχτή αιωρούμενη κατασκευή καλλιτεχνικής πρακτικής από την μία

και μια κοινότητα με έδαφος, συγκεκριμένη πολιτική θέση, καταγωγή και την ενσάρκωση μιας ιδεολογίας..από την άλλη,
ανοίχθηκε ένα δύσκολο θέμα που ίσως να πηγαίνει και προς
το οντολογικό στέκεται σχεδόν και κοιτά μια σύγχρονη αδόμητη κατάσταση σε διάχυση
... που χωρά μια ιδέα;

και στα τελευταία λεπτά, σχόλια στον Ρίλκε, (2ο μέρος) - Stimmung, Πάθος, Δύναμις
Γιάννης Παρασκευόπουλος (Σύναψις Community)

Κατερίνα Αθανασίου,

Αντώνης Λακίδης,

με άκρως ερευνητική διάθεση
στην μουσική Λουκάς Δημητρέλλος

σας περιμένουμε LISTEN LIVE


Αρχεία προηγούμενων εκπομπών:
Beton7ArtRadio - City Travellers

City Travellers
κάντε like στο :
blog των city travellers   http://artcoursescitytravellers.blogspot.gr/ 


Εδώ μπορείτε να μας τροφοδοτείτε με σχόλια ή κείμενα ή εικόνες και σχετικές παρατηρήσεις

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015



Συντονιστείτε σήμερα από τις 5:00 μέχρι και τις 7:00 live οι City Travellers, Beton 7 Art Radio.
Ο Γιάννης Σινιόρογλου, εικαστικός και ιδρυτικό μέλος της ομάδας Campus Novel συζητά με τους Κατερίνα Αθανασίου, Αντώνη Λακίδη και Γιάννη Παρασκευόπουλο. Αντικείμενο της σημερινής συζήτησης [NSK: το σύμπτωμα της υπερταύτισης / η συνθήκη του έθνους-κράτους ως ready made αφήγημα.]

http://www.beton7artradio.gr/index.php/en/?tmpl=popup


Πηγές / springs and sources


springsandsources.blogspot.gr


ΠΗΓΕΣ – η έννοια της πηγής και οι συνδηλώσεις της


Η έννοια του αγαθού έχει ταυτιστεί στο παρελθόν δηλωτικά και απροκάλυπτα με τον κόσμο των αντικειμένων. Στη συγκεκριμένη αυτή οπτική τα αντικείμενα εκδηλώνουν (μεταφορικά) στη μορφή, τη διάταξη και τα υλικά τους, θεμελιώδεις πεποιθήσεις που συγκροτούν τις κυρίαρχες αξίες μιας κοινωνίας. Ο υλικός πολιτισμός τοποθετεί τις αξίες αυτές στο πεδίο της υλικής εμπειρίας. Σήμερα, στη μετα-Φορντ εποχή η έννοια του αγαθού τείνει να μετατοπιστεί εκτός ματεριαλιστικού πεδίου. Πιο συγκεκριμένα, η αποδέσμευση από τη φετιχιστική ιεροποίηση των υλικών "κατακτήσεων" ακολουθείται από μια διάθεση για επαναπροσδιορισμό του αγαθού ως φυσική σταθερά. Δε θα μπορούσε να παραβλέψει κανείς ότι ο εν λόγω επαναπροσδιορισμός συνοδεύεται από την επικαιροποίηση της έννοιας του "κοινού" όπως διατυπώθηκε από τους Hardt και Negri ως αυτοδιαχειριζόμενο, συμμετοχικό εγχείρημα. Το κοινό αγαθό επιστρέφει ως αίτημα του παρόντος μέσα σε μια διευρυμένη συζήτηση γύρω από τους φυσικούς πόρους και τα σενάρια εξάντλησής τους.

Από την αρχαιότητα η ύπαρξη του νερού ήταν κριτήριο για την επιλογή εγκατάστασης ανθρώπων και τη δημιουργία οργανωμένων οικισμών. Αποτελεί ισχυρή γεωπολιτική παράμετρο, αλλά και συνεκτικό στοιχείο στην εξέλιξη της κοινότητας. Παρόλα αυτά, το νερό υπόκειται σε συνθήκες διαχείρισης, διανομής, ελέγχου. Η διαπίστωση αυτή θέτει σε κρίση τα όρια της προσβασιμότητας και της ατομικής ιδιοποίησης απέναντι στην αφομοίωση του κοινού αγαθού μέσω κανονιστικών και θεσμικών πρακτικών.

Το κοινό αγαθό δεν μπορεί να το ιδιοποιηθεί παρά το πνεύμα του Κακού. Στη θρησκευτική εικονογραφία ο Αη Γιώργης σκοτώνει το δράκο που φυλάει την πηγή και ζητάει ένα εξιλαστήριο θύμα για να αφήσει το νερό της να τρέξει. Η πηγή σαν πυκνωτής ισχυρών αναπαραστατικών συστημάτων έχει τροφοδοτήσει το συλλογικό φαντασιακό με μια σειρά από δοξασίες και μύθους που συνδέονται με τις αρχετυπικές εγγραφές μας σχετικά με το μύχιο, το μαγικό, το συσκοτισμένο. Η διαδικασία αυτή εισάγει βαθμούς οικειοποίησης ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, το γήινο και το υπερβατικό, το κοσμογονικό και το χθόνιο.

Η αντιληπτική προδιάθεση να αποδίδουμε αξία σε αντικείμενα, πρόσωπα ή καταστάσεις ανάλογα με την προέλευση ή τις συνθήκες παραγωγής τους συνοψίζεται ανθρωπολογικά και φιλοσοφικά στο φαινόμενο της ουσιοκρατίας. Οι ιστορικές ή αρχειακές πηγές αποτελούν διεπιστημονικά τις εργαλειακές μεθόδους προσέγγισης της αλήθειας. Οι α-πορίες γύρω από την οντολογία των πραγμάτων καθιστούν τις πηγές αξιολογικό σύστημα απόδοσης της πραγματικότητας σύμφωνα με το οποίο δεν υφίσταται χώρος για το νόημα των πραγμάτων έξω από τη μετρήσιμη εκδοχή του. Παρόλα αυτά, η φαινομενικά αδιαπραγμάτευτη αξιοπιστία των πηγών ως μέσα παραπεμπτικότητας και τεκμηρίωσης μπορεί να οδηγήσει στην κατασκευή μιας πλασματικής συνθήκης ως πρακτική χειραγώγησης και ελέγχου. Οι Εγκυκλοπαιδιστές, με στόχο την κοινοποίηση της γνώσης επιχείρησαν τον εκδημοκρατισμό στην πρόσβαση των πηγών. Η μετάβαση από το ενυπόγραφο κείμενο - καταχώρηση στο ανυπόγραφο καλειδοσκοπικό υπερκείμενο του διαδικτύου σηματοδοτεί την ανάδειξη νέων τύπων ανάγνωσης και χρήσης των πηγών. Σε αυτή τη νέα κατάσταση ροϊκότητας ο ακριβής εντοπισμός της αρχικής πηγής συχνά λανθάνει. Οι επιλογές και οι αποκλεισμοί συνυπάρχουν μέσα σε ένα πλήθος από διακλαδώσεις, κόμβους, περάσματα, ζεύξεις δημιουργώντας ένα πεδίο επιτέλεσης πολλαπλών αναγνώσεων και διαρκούς αναδιαμόρφωσης από τους ίδιους τους χρήστες.

Η πηγή Σάριζα στα Αποίκια της Άνδρου αποτελεί κόμβο σε ένα δίκτυο ανθρωπολογικών, πολιτισμικών, ψυχαναλυτικών και ιστορικών σημαινόντων. H οργάνωση και επιμέλεια της έκθεσης Πηγές σε συνεργασία με την ιστορικό τέχνης Λήδα Καζαντζάκη εστιάζει στο πλήθος συνδηλώσεων και νοημάτων που μπορούν να αποδοθούν στην έννοια της πηγής και επιχειρεί να ενεργοποιήσει ευκαιρίες παραγωγής νέων διατυπώσεων, ορισμών και χρήσεων μέσα από μια πολυσυλλεκτική και πολυπολιτισμική σύζευξη.


Campus Novel


1. Σπύρος Ι. Ασδραχάς, Έλεγχος και κυριότητα των νερών τον 17ο αιώνα, εφημερίδα Καθημερινή 26/08/12.


2. Μ. Hardt and A. Negri, Commonwealth, Harvard University Press, Cambridge, Massachusetts, 2009.


3. Pierre Levy, Δυνητική πραγματικότητα Η φιλοσοφία του πολιτισμού και του κυρβενοχώρου, εκδόσεις Κριτική, Αθήνα, 2001






Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

Early Sunday Morning, 1930 by Edward Hopper



"Νωρίς το πρωί της Κυριακής",


μια ζωγραφική που μπορεί να ληφθεί είτε ως ένα ήσυχο και γαλήνιο σκηνικό των μικρών επιχειρήσεων που έχουν κλείσει ή ένα σχόλιο για την κατάθλιψη που προξενούν αυτοί οι τόποι. Ο Χόπερ επεσήμανε σε μια συζήτηση πως η λέξη Κυριακή δεν ήταν μέρος του αρχικού τίτλου. " Είμαι λάτρης του τίτλου αυτού - αλλά, η λέξη Κυριακή τοποθετήθηκε από κάποιον άλλο.". Δεν είναι τόσο μια εικόνα της Αμερικής όσο ένα συγκεκριμένο τοπίο της Νέας Υόρκης και αργότερα ανέφερε πως ο τίτλος Early Sunday Morning είναι μια ακριβής μετάφραση από την "έβδομη λεωφόρο"(Seventh Avenue is a 1967 historical novel by Norman Bogner ) Και ο στύλος του κουρείου στο πεζοδρόμιο και οι άσπρες κουρτίνες στα διαμερίσματα του δεύτερου ορόφου, υποδηλώνουν το life style των μικρού χρόνου επιχειρηματιών στις ηνωμένες πολιτείες.
Αρχικά ο Hopper είχε ζωγραφίσει ένα πρόσωπο στο παράθυρο του δεύτερου ορόφου, αλλά αργότερα αποφάσισε ότι η αρχιτεκτονική μετέφερε τα συναισθήματά του και δεν υπήρχε λόγος για το πρόσωπο αυτό. Αν και κανείς δεν μπορεί να πει από τις ενδείξεις στις βιτρίνες τι είδους επιχείρηση αντιπροσώπευαν, εκτός από το κουρείο, τα μεγέθη των κτιρίων δείχνουν ότι παρέχονται φθηνές υπηρεσίες. Κατά τη διάρκεια της Ύφεσης βασικές βιομηχανίες, όπως ο χάλυβας υπέστη ζημιές, ενώ μικρές επιχειρήσεις προσανατολισμένες στην παροχή υπηρεσιών, όπως αυτές που πωλούσαν παπούτσια, ρούχα, τρόφιμα, φάρμακα, και το φυσικό αέριο έμειναν ενεργά, και μερικά ακόμη άκμασαν: βενζινάδικα, πλυντήρια, ινστιτούτα ομορφιάς και κουρεία εξυπηρετούσαν μία διαρκώς αυξανόμενη πελατεία. Τα καταστήματα στο "Νωρίς το πρωί της Κυριακής", τα οποία εκτείνονται σε μια συνεχή γραμμή πέρα από τα όρια της εικόνας, κάτι που ενισχύει την οριζόντια μορφή του καμβά, τονίζουν την πανταχού παρουσία των μικρών επιχειρήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην επάνω δεξιά γωνία της εικόνας, το σκούρο καφέ πέρασμα του χρώματος υποδηλώνει την πλευρά ενός μεγάλου κτιρίου και δηλώνει την πιθανή καταπάτηση του επιχειρηματικού κόσμου σε αυτό το ηλιόλουστο μπλοκ. Άλλες σκιές που ρίχνει, επίσης, από τα δεξιά, διακριτικά σημαίνει ότι ο μικροκαταστηματάρχης, σύμβολο της προόδου του ατόμου στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα - αμερικανικό ιδανικό, είναι σε σύγκρουση με μεγαλύτερες, λιγότερο σαφώς καθορισμένες δυνάμεις. Με τον τρόπο αυτό η ζωγραφική συνεχίζει το Προοδευτικό ιδανικό και πλαγίως αναφέρεται στην σκιερή σφαίρα των μεγαλύτερων δομών.


\http://www.edwardhopper.net/railroad-sunset.jsp

...μετά την περσινή σαιζόν, που η κεντρική μας κατεύθυνση ήταν το : "Who Can Speak?" Επιστροφή στην προετοιμασία του Υλικού των...