Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Ο τρισδιάστατος χρόνος του Προσώπου

Με τη μετάβαση του ελληνικού Ατόμου στο στάδιο του Προσώπου έχουμε την εμφά­νιση μιας άλλης αντίληψης για τον χρόνο, η οποία θα μπορούσε να προσεγγιστεί α­πλουστευτικά ως “σύνθεση” ελληνικής και εβραϊκής.

Λόγω της παραδοχής ατομικής και συλλογικής ταυτότητας, η πρόοδος είναι και ατο­μική και συλλογική “ταυτόχρονα”. Προκόβοντας το άτομο, προκόβει και η κοινότητα και αντιστρόφως. Εντασσόμενη στην προοπτική του Προσώπου, η ελληνική αντίλη­ψη για τον υπαρξιακό (ατομικό) χρόνο ανακαινίζεται, ενώ η αντίληψη για την κυκλι­κότητα του ιστορικού (συλλογικού) χρόνου εγκαταλείπεται και αντικαθίσταται από κείνη του εσχατολογικού ιστορικού (συλλογικού) χρόνου, τις καταβολές της οποίας τις βρίσκουμε στην εβραϊκή προφητική παράδοση. Η νέα αντίληψη για τον χρόνο, η ελληνο-χριστιανική, είναι η αντίληψη του Προσώπου. Ελάχιστα όμως πράγματα μπο­ρούμε να πούμε γι’ αυτήν, επειδή περιλαμβάνει την εμπειρία της “αιωνιότητας”. Μι­λώντας με όρους της ατομικιστικής νοητικής βαθμίδας, θα αποδίδαμε τον χρόνο του Προσώπου ως ατομικό και συλλογικό “συγχρόνως”. Αλλά αυτό το “συγχρόνως” πώς να γίνει κατανοητό; Αυτό που καθιστά ακατανόητο για το Άτομο τον προσωποκεντρι­κό χρόνο είναι η ιδιότητά του να “εκρήγνυται” στην “αιωνιότητα”, ή αλλιώς το γίγνε­σθαι να “εκβάλλει” στο “είναι”, κάθε φορά που το παρόν “αγγίζει” τα “έσχατα”. Ο “εκρηγνυόμενος” σπειροειδής-κυλινδροειδής ιστορικός χρόνος είναι εσχατολογικός. Το τέλος-σκοπός, η Δευτέρα Παρουσία και η συνδεδεμένη μ’ αυτήν γενική Ανάστα­ση-ανακαίνιση του κόσμου, δεν είναι γεγονός ενδοϊστορικό, όπως στην εβραϊκή α­ντίληψη, αλλά “μεταϊστορικό”. Η “θέωση”, ως “σημείο τομής” της προσωπικής και της συλλογικής “θεώσεως”, το οποίο επιτυγχάνεται κατά τη “Θεία Λειτουργία”, πα­ραμένει απλώς “πρόγευση των εσχάτων”. Η “ολοκληρωμένη” και “οριστική” θέωση θα πραγματοποιηθεί όταν έλθει το “πλήρωμα του χρόνου”. Όταν θα έχει αποπε­ρατωθεί η πραγματοποίηση του “θεϊκού σχεδίου”.

Προσπάθησα να παρουσιάσω στην Έκλειψη του Υποκειμένου μια εκλογικευμένη δια­τύπωση του προσωποκεντρικού χρόνου, ως τρισδιάστατου “σπειροειδούς-κυλινδρι­κού” συνεχούς, αλλά, ενώ τυπικά μου φαίνεται σωστή, δεν νομίζω ότι βοηθά ιδιαί­τερα στην κατανόηση. Ουσιαστικά, δεν ξέρουμε πώς βιώνει και πώς αντιλαμβάνεται τον χρόνο το Πρόσωπο. Ίσως μπορούμε να μαντέψουμε τι σημαίνει στερεομετρικός χρόνος (ατομικός-συλλογικός “συγχρόνως”), αν σκεφθούμε α) ότι μιλάμε για ταυτό­χρονη εξέλιξη-προκοπή και στο υπαρξιακό και στο ιστορικό πεδίο, β) ότι η “πηγή της ροής” του χρόνου βρίσκεται στο μέλλον και όχι στο παρελθόν και γ) ότι το εί­δος της προσωπικής ενέργειας που την “παράγει” είναι η αμερόληπτη Αγάπη. Με άλ­λα λόγια: είναι ο χρόνος του ανθρώπου, ο οποίος αγαπά με τον τρόπο που αγαπά ο τριαδικός Θεός. Οι διατυπώσεις αυτές και πάλι δεν λένε πολλά πράγματα. Υποθέ­τουμε ότι η κατανόηση είναι δύσκολη επειδή όλα αυτά αντιστοιχούν σε εμπειρίες μιας ανθρωπολογικής βαθμίδας και ενός πολιτισμού ανώτερου από τον δικό μας.


Ο νεωτερικός μεσσιανισμός

http://e-parembasis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_2177.html

Πολιτικός μεσσιανισμός



Το 1848 εκδίδεται στο Λονδίνο το Κομμουνιστικό Μανιφέστο,όπου περιγράφονται γλαφυρά οι συνθήκες διαβίωσης των τάξεων που υφίστανται εκμετάλλευση και έχουν «εμπορευματοποιηθεί». Ο μαρξισμός διατυπώνει το όνειρο μιας τέλειας κοινωνίας, κοινής για όλους τους ανθρώπους. Η ανάλυση των κοινωνιών του παρελθόντος στηρίζεται στην υπόθεση ότι η πάλη των τάξεων είναι η μοναδική μορφή κοινωνικής αλληλεπίδρασης που χαρακτηρίζει την ιστορία της ανθρωπότητας: το ποιος θα αρπάξει την εξουσία και θα τη χρησιμοποιήσει για να εκμεταλλευτεί τον άλλο. Τίποτα δεν είναι κοινά «ανθρώπινο» σε όλα τα μέλη μιας κοινωνίας· όλα ανήκουν στο ένα ή στο άλλο μαχόμενο στρατόπεδο. Δεν υπάρχει καμιά οικουμενική κατηγορία: ούτε η ηθική, ούτε οι ιδέες, ούτε ο πολιτισμός. Καμιά θρησκεία, καμιά παράδοση (όπως η οικογένεια και η ιδιοκτησία) δεν είναι απαλλαγμένη από την ταξική της προέλευση. Με αυτόν τον τρόπο, από τη μια πλευρά καταργείται η «αντικειμενική» πραγματικότητα (εφόσον η αντίληψή της είναι ταξική) κι από την άλλη επιβάλλεται: «αντικειμενική» είναι η πραγματικότητα της εργατικής τάξης την οποία υποτίθεται ότι βλέπουν όλοι οι εργάτες. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Πρόκειται για μια μορφή «νατουραλισμού» όπου ο άνθρωπος είναι κοινωνικό προϊόν, προϊόν της κοινωνικής του τάξης, με ιδιότητες και βούληση που διαμορφώνονται αποκλειστικά από το κοινωνικό του περιβάλλον.


Αυτή η καινούργια φάση του μεσσιανισμού εκτυλίσσεται σε μια εποχή θαυμασμού για τα επιτεύγματα της επιστήμης που προβάλλει η βιομηχανική επανάσταση. Έτσι θα γεννηθεί ένα δόγμα, ο επιστημονισμός, που δεν πρέπει να τον συγχέουμε με την επιστήμη - είναι αντίθετος προς το πνεύμα της. Σύμφωνα με τον επιστημονισμό μπορούμε να γνωρίσουμε πλήρως τον κόσμο, άρα, μπορούμε να τον συμμορφώσουμε σε κάποιο ιδεώδες. Αυτό το ιδεώδες, αντί να επιλεγεί ελεύθερα, απορρέει από την ίδια τη γνώση. Άρα, και πάλι, η αλήθεια είναι μία και μοναδική – όποιος δεν την αποδέχεται σφάλλει.


Αυτή η θεώρηση του κόσμου θα επεκταθεί από την αδρανή ύλη - αντικείμενο της φυσικής- στην ανθρώπινη ιστορία και την κοινωνιολογία. Ο Κοντορσέ βρίσκει νόημα στην εξέλιξη της Ιστορίας: η Ιστορία οδηγεί στην τελειοποίηση του ανθρωπίνου είδους. Το ότι οι δυναστευτικές κυβερνήσεις και οι ιερείς βλέπουν τη δύναμή τους να εξασθενεί είναι η απόδειξη της αναπόφευκτης προόδου: η πορεία της Ιστορίας μάς φέρνει αναγκαστικά κοντά στο αγαθό. Κάτι παρόμοιο υπονοεί η φράση του Χέγκελ για «το δικαστήριο της ιστορίας», για το ότι η ιστορία θεμελιώνει ένα είδος δικαίου -λες και η νίκη του ισχυροτέρου είναι αναγκαστικά αυτή του δικαιοτέρου. Θα την υιοθετήσουν οι οπαδοί του Χέγκελ, μεταξύ των οποίων και ο νεαρός Μαρξ. Ωστόσο, η λέξη «δικαστήριο» σ’ αυτή τη φράση δεν έχει στενότερη σχέση με τη δικαιοσύνη από ό,τι η λέξη «δίκαιο» στο «δίκαιο του ισχυροτέρου» ή η λέξη νόμος στο «ο νόμος της ζούγκλας»…




Όπως όλοι οι μεσσιανισμοί, ο κομμουνισμός θα υπερασπιστεί την ιδέα ότι η ιστορία έχει προκαθορισμένη και αμετάβλητη κατεύθυνση. Και έτσι, θα νομιμοποιήσει τη δράση του. Αναγνωρίζουμε εδώ τον ρόλο που δίνει η χριστιανική θρησκεία στη Θεία Πρόνοια, μόνο που τώρα δεν αρκεί πια να διαβάσουμε τα ιερά κείμενα αλλά πρέπει να συγκροτήσουμε τους νόμους της ιστορίας με επιστημονικό τρόπο. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι κομμουνιστές αρνούνται ότι η ανάλυση και το σχέδιό τους στηρίζονται σε υποθέσεις που μπορεί να αμφισβητηθούν· παρουσιάζουν τα γεγονότα ως ακλόνητα: «Οι θεωρητικές προτάσεις των κομμουνιστών, διαβάζουμε στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, είναι απλώς η γενική έκφραση των πραγματικών σχέσεων μιας ταξικής πάλης που υπάρχει».[9] Μια φράση του Λένιν που είναι χαραγμένη στο μνημείο του Μαρξ στη Μόσχα, συνοψίζει αυτή την ιδέα: «Ο μαρξισμός είναι πανίσχυρος επειδή είναι αληθινός». Λόγω αυτού του αξιώματος οι Μαρξ και Ένγκελς είναι αδιάλλακτοι απέναντι σε κάθε αποκλίνουσα γνώμη: η απόκλιση δεν είναι μόνο πολιτικά ακατάλληλη, αλλά εσφαλμένη – άρα, ανάξια προσοχής.


Ο προβλεπόμενος στόχος της μαρξιστικής «επιστήμης» είναι η εξαφάνιση κάθε διαφοράς μεταξύ ανθρώπινων ομάδων, εφόσον κάθε διαφορά θεωρείται ως πηγή σύγκρουσης και τελικά ως μάχη μέχρι θανάτου. Γι’ αυτό πρέπει να καταργηθεί η ιδιοκτησία και να συγκεντρωθούν όλα τα όργανα παραγωγής στα χέρια του Κράτους. Όσοι αντιστέκονται θα εξολοθρευτούν, όπως η μπουρζουαζία τα συμφέροντα της οποίας την οδηγούν στην αντίθετη κατεύθυνση – συνεπώς πρέπει να «καταργηθεί» ο αστός ιδιοκτήτης. Τα ακριβή μέτρα αυτής της εξάλειψης δεν περιγράφονται, αλλά το Μανιφέστο παραδέχεται ότι θα είναι αναγκαίες «δεσποτικές παρεμβάσεις», αφού οι επιδιωκόμενοι σκοποί δεν μπορούν να «επιτευχθούν παρά μόνο με τη βίαιη ανατροπή κάθε κοινωνικής τάξης του παρελθόντος»[10]. Η φυσική εξάλειψη της μπουρζουαζίας ως τάξης είναι λοιπόν μέρος του προγράμματος. Οπωσδήποτε, η μετατροπή της κοινωνίας, που οραματίζεται το Μανιφέστο, είναι τόσο ριζική -κατάργηση της ιδιοκτησίας, εξαφάνιση των τάξεων- που φαίνεται αδιανόητο να πραγματοποιηθεί χωρίς να χυθεί αίμα.


Ο μαρξισμός δεν είναι μόνο μια ντετερμινιστική θεωρία, είναι ταυτοχρόνως ένας αδιάλλακτος βολονταρισμός. Η ένωση αυτών των δύο φαινομενικά αντιφατικών χαρακτηριστικών διευκρινίζεται από το περίφημο μαρξιστικό δόγμα σύμφωνα με το οποίο «η ύπαρξη καθορίζει τη συνείδηση». Η συνείδηση, άρα και η βούληση των ατόμων, είναι βέβαιο ότι δρα στην κατεύθυνση που προβλέπεται από τους νόμους της ιστορίας εφόσον είναι προϊόν τους.


Ο Λένιν, χωρίς να το ομολογεί, αντέστρεψε την μαρξιστική θεωρία, υποστηρίζοντας ότι μια πεφωτισμένη ελίτ μπορεί να αναγνωρίσει την επιθυμητή πορεία της ιστορίας (με άλλα λόγια: τους δρόμους της Θείας Πρόνοιας) και, με τη δράση της, να προκαλέσει τα κατάλληλα γεγονότα. Σύμφωνα με τους μαρξιστικούς νόμους της ιστορίας, η επανάσταση έπρεπε να προηγηθεί σε μια βιομηχανοποιημένη χώρα. Η Ρωσία είναι μια καθυστερημένη και αγροτική χώρα, αλλά διαθέτει το πιο μαχητικό κόμμα: να λοιπόν από πού πρέπει να αρχίσει η παγκόσμια επανάσταση. Η μάχη θα

διεξαχθεί στο εξής όχι από τους ίδιους τους προλετάριους αλλά από το κόμμα, που αποτελείται από επαγγελματίες επαναστάτες προερχόμενους από την αστική τάξη κι από την διανόηση, αφοσιωμένους ψυχή τε και σώματι στον επαναστατικό σκοπό.





http://www.bookpress.gr/stiles/pillow-books/messianisme



Giorgio Agamben, H Kοινότητα που Έρχεται, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήναι 2007, εισαγωγή-μετάφραση Θάνος Ζαρταλούδης

Σήμερα, στην εποχή του απόλυτου θριάμβου του θεάματος, τί θα μπορούσε να καλλιεργηθεί περαιτέρω από την κληρονομιά του Debord; Είναι ξεκάθαρο ότι το θέαμα είναι η γλώσσα, η καθ'αυτή επικοινωνησιμότητα ή αλλιώς το γλωσσικό είναι των ανθρώπων. Τούτο σημαίνει πως μία πιο πλήρης μαρξική ανάλυση θα πρέπει να αναλογιστεί το γεγονός ότι ο καπιταλισμός (ή όποιο άλλο όνομα θέλει κανείς να προσδώσει στη σύγχρονη διαδικασία που κυριαρχεί στην παγκόσμια ιστορία) κατευθύνθηκε όχι μόνο προς την εκποίηση της παραγωγικής διαδικασίας, αλλά επίσης, και κυρίως, προς την αποξένωση της γλώσσας καθ'αυτής, την αλλοτρίωση της ίδιας της επικοινωνιακής και γλωσσικής φύσης των ανθρώπων, τον λόγο, τον οποίο ένα από τα αποσπάσματα του Ηράκλειτου ταύτισε με το κοινόν (ξυνόν). Η ακραία μορφή αυτής της εκποίησης του κοινού είναι το θέαμα, δηλαδή, η πολιτική στην οποία ζούμε. Αλλά αυτό σημαίνει, επίσης, πως στο θέαμα η ίδια μας η γλωσσική φύση επιστρέφει σε εμάς ανεστραμμένη (ως μη ανήκουσα). Τούτος είναι ο λόγος (ακριβώς διότι αυτό το οποίο εκποιείται είναι η ίδια η δυνατότητα ενός κοινού καλού) που η βία του θεάματος είναι τόσο καταστροφική. Αλλά για τον ίδιο αυτό λόγο το θέαμα διατηρεί κάτι σαν μία θετική δυνατότητα εντός του που μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον του.

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Γεφυρισμοί

ανατρεπτικóς, κυνηγημένος απó τη φτώχεια, με συντετριμμένα ιδανικά.... με βάση κυρίως τις εικóνες απó το Μπορινάζ και τους ανθρακωρύχους ...

Σε πολλά κλασικά ντοκιμαντέρ υπάρχουν σκηνές που είναι προϊόντα αναπαράστασης και όχι αυθεντικής καταγραφής αλλά ποτέ δεν αμφισβητήθηκαν. Για παράδειγμα η ταινία «Misère au Borinage» (Φτώχεια στο Μπορινάζ) του σπουδαίου ντοκιμαντερίστα Γιόρις Ίβενς, που γυρίστηκε κι αυτή το 1933. Ο Ίβενς, στο αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ του για τους ανθρακωρύχους του Βελγίου θεώρησε καλό να συμπεριλάβει τουλάχιστον δυο σκηνοθετημένες σκηνές, όπως μια διαδήλωση απεργών ανθρακωρύχων που είχε γίνει όμως ένα χρόνο πριν, στη διάρκεια της μεγάλης τους απεργίας, και την έξωση της οικογένειας ενός απολυμένου εργάτη από σπίτι που τους παραχωρούσε η εταιρία.

Τη συγκεκριμένη ταινία ο Γάλλος ιστορικός του κινηματογράφου Ζωρζ Σαντούλ χαρακτήρισε όχι δραματοποιημένο αλλά «οργανωμένο» ντοκιμαντέρ. «Ένας ντοκιμαντερίστας δεν οργανώνει πάντα αυτό που θα μας δώσει να δούμε;», αναρωτιέται ο Σαντούλ.


δείτε περισσότερα: http://www.sevenart.gr/news-detail.php?catid=15&id=2734



Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

11η εκπομπή


Αφιερωμένη στο Βαμπίρ της Μπορινάζ,
σε μερικές βασικές κοινοτοπίες σχετικά με το πέρασμα από το ιερό στο θέαμα
και το σαβουάρ-βιβρ των νέων γενεών!

Καλεσμένη η αναλύτρια Χλόη Κολύρη,

σήμερα το απόγευμα 5.00 - 7.00 μας ακούτε και συμμετέχετε μέσω του chat room που ανοίγει μόλις κλικ άρετε beton 7 art radio και πατήσετε " ακούστε εδώ" ή κατευθείαν: http://www.beton7artradio.gr/player/index.html

στην εκπομπή των City Travellers


Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014 στις 5.00μμ

Την Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014 στις 5.00μμ, στην αίθουσα Υπόγειο Σινεμά και στο πλαίσιο του μαθήματος Εικαστική Θεωρία και Πρακτική 2, με διδάσκουσα την Ασημίνα Κανιάρη, λέκτορα του τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της ΑΣΚΤ, θα φιλοξενηθεί η δράση της Κατερίνας Αθανασίου, γλύπτριας περφόρμερ, διδάσκουσας στον τομέα Γλυπτικής του εικαστικού τμήματος της ΑΣΚΤ, μέλος ΕΕΔΙΠ της ΑΣΚΤ και ιδρυτικό μέλος της ομάδας City Travellers, με τίτλο:

«H έννοια του Εαυτού στη σύγχρονη σκέψη»
όπου θα παρουσιαστούν σύγχρονες ερευνητικές κατευθύνσεις απο τους χώρους της Ψυχολογίας και της Κοινωνιολογίας που οργάνωσε και θα συντονίζει ο Χαράλαμπος Τσέκερης, Κύριος Ερευνητής στο Εργαστήριο Δυνητικής Πραγματικότητας (Πάντειο Πανεπιστήμιο) και Διευθυντή Ερευνών στο Aegean College

Συμμετέχουν ως ομιλιτές: Χρυσάνθη Ανδρόνογλου, Αλεξία Καλογεροπούλου, Κυριακή Θεοδόση-Πολυμέρη, Ελίνα Χούντα, Δημητρης Ποθητακης, Θεοδωρος Τσεκερης, Μαρία Πινγκούλη, Νάνσυ Πασπάτη, Αλέξανδρος Καψωμενάκης, Αναστασία-Ζωή Σουλιώτου, Πηνελόπη Τσίλη.

Συνεργασία City Travellers - Ερευνητικό κέντρο του Aegean College



«Η έννοια του Εαυτού στη σύγχρονη σκέψη»,


με Συντονιστή τον Δρ. Χαράλαμπο Τσέκερη, Κύριο Ερευνητή στο Εργαστήριο Δυνητικής Πραγματικότητας (Πάντειο Πανεπιστήμιο) και Διευθυντή Ερευνών στο Aegean College, σε συνεργασία με την Κατερίνα Αθανασίου γλύπτρια - περφόρμερ, διδάσκουσα στον τομέα Γλυπτικής του εικαστικού τμήματος της ΑΣΚΤ, και για την δράση "City Travellers".

Η προτεινόμενη συλλογική παρουσίαση/συνεδρία περιλαμβάνει διαφορετικές θεωρητικές και μεθοδολογικές προσεγγίσεις/εισηγήσεις πάνω στην "ταυτότητα", το "πρόσωπο", την "υποκειμενικότητα" και τον "εαυτό". Η έννοια του εαυτού έχει αποτελέσει συστηματικά αντικείμενο έρευνας, μελέτης, αναπαράστασης και αναστοχασμού από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας, απο την τέχνη έως την επιστήμη και την καθημερινότητα. Όπως και κάθε άλλη έννοια, αποκτά νόημα κατά την πραγματολογική της χρήση, μεταλλάσσεται ιστορικά, και είναι απόλυτα εξαρτημένη από το εκάστοτε κοινωνικο, πολιτισμικό και καλλιτεχνικό πλαίσιο. Συχνά, το άτομο μετονομάζεται σε "κοινωνικό υποκείμενο", που υπόκειται στις ποικίλες ιδιαιτερότητες της κουλτούρας μέσα στην οποία υπάρχει, ενώ οι νέες ψηφιακές/διαδικτυακές τεχνολογίες επιδρούν ριζικά στην αναπαράσταση και αισθητική του χωροχρόνου αλλά και του εαυτού που εξελίσσεται δυναμικά μέσα σε αυτο. Η αναλυτική μας προσοχή εστιάζει απο τον κυβερνοεαυτό και τον Νιτσεϊκό εαυτό, όπου κατασκευάζουμε την ταυτότητά μας όπως ακριβώς ο καλλιτέχνης δημιουργεί το έργο του, στην έννοια του πολύπλοκου/χαοτικού εαυτού, ο οποίος πειραματίζεται ανάμεσα στη σταθερότητα και την ευθραυστότητα, τον ντετερμινισμό και τη μη προβλεψιμότητα, την ετερονομία και την ελευθερία.
Συμμετέχουν κοινωνικοί επιστήμονες εξειδικευμένοι στη θεώρηση και ανάλυση του Εαυτού (Aegean College, ΕΚΠΑ, Πάντειο Πανεπιστημιο, Paris VIII)

Διάρκεια: 2,5 ώρες

Τόπος διεξαγωγής: Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Ημερομηνία & ώρα: Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014, ώρα 17.00


Αναλυτικό Πρόγραμμα
Συντονιστής: Δρ. Χαράλαμπος Τσέκερης, Research Professor, Aegean College
«Εισαγωγή στον Κυβερνο-εαυτό»
Χαράλαμπος Τσέκερης & Βασίλης Θεοδωρής (HND Ψυχολογίας, Aegean College)

«Ο Εαυτός στις Νευροεπιστήμες»
Χρυσάνθη Ανδρόνογλου (Head of Health and Human Sciences School, Aegean College)

«Ναρκισσιστικός εαυτός και διαδίκτυο»
Αλεξία Καλογεροπούλου (Υπ. Δρ. Τμ. ΕΜΜΕ ΕΚΠΑ)

«Ο Εαυτός στην Ψυχανάλυση»
Κυριακή Θεοδόση-Πολυμέρη (Υπεύθυνη Τμήματος HND Psychology, Aegean College) & Νάνσυ Πασπάτη (HND Ψυχολογίας, Aegean College)

«Η πορεία προς τον Εαυτό μέσα από τον Ελουροβόρο Όφι»
Ελίνα Χούντα (Υπ. Δρ. Τμ. ΕΜΜΕ ΕΚΠΑ)

«Ο Εαυτός στην Κρίση»
Χαράλαμπος Τσέκερης, Δημήτρης Ποθητάκης & Μαρία Πινγκούλη (Τμήμα Ψυχολογίας, Aegean College)

«Περιπλανώμενοι στο διαδίκτυο: Δυνητικές περιηγήσεις, πολύπλοκες γεωγραφίες & αναδυόμενα δίκτυα»
Αναστασία-Ζωή Σουλιώτου (Υπ. Δρ. Paris VIII) & Θεόδωρος Τσέκερης (Ερευνητής ΚΕΠΕ)

«Ο εαυτός στον Μεταμοντερνισμό»
Πηνελόπη Τσίλη (Υπ. Δρ. Παντείου Πανεπιστημίου)

Όλοι ευπρόσδεκτοι

https://www.facebook.com/events/1404256606506346/?ref=22

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΝΔΥΛΗ



Η παρακάτω ομιλία εκφωνήθηκε στην εκδήλωση που οργάνωσαν οι εκδόσεις Νεφέλη στο βιβλιοπωλείο του Πατάκη για τα δεκάχρονα από τον θάνατο του Παναγιώτη Κονδύλη.


Ενημέρωση 23/07/08: Το κείμενο δημοσιεύτηκε ουσιαστικά ως έχει, μονάχα με την προσθήκη ορισμένων υποσημειώσεων, στο τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου της Νέας Εστίας, με τον τίτλο «Η έννοια της απόφασης και η γέννηση του πνεύματος στη φιλοσοφία του Παναγιώτη Κονδύλη. Εισαγωγικές παρατηρήσεις στο Ισχύς και Απόφαση».





Η έννοια της απόφασης και η γέννηση του πνεύματος
στην φιλοσοφία του Παναγιώτη Κονδύλη
Βοήθημα για μια ανάγνωση του Ισχύς και Απόφαση

Καλησπέρα σας,

Πρώτα θα ’θελα να ευχαριστήσω τις εκδόσεις Νεφέλη, την κυρία Μέλπω Κονδύλη και τον Σωτήρη Φασούλα για την πρόσκλησή τους στην ωραία αυτή εκδήλωση. Πρόθεσή μου είναι να μιλήσω για μια κεντρική έννοια της φιλοσοφίας του Παναγιώτη Κονδύλη, την έννοια της απόφασης. Η έννοια αυτή, μολονότι θεμελιώδης για την κατανόηση της σκέψης του Κονδύλη, έχει συχνά παρανοηθεί, και τούτη η παρανόηση μπορεί να δώσει λαβή σε αρκετές συγχύσεις αναφορικά με το νόημα του κονδυλικού έργου. Θα επιχειρήσω την διαλεύκανση της έννοιας της απόφασης, ξεκινώντας με αυτό που ο Κονδύλης ονομάζει διαδικασία γέννησης του πνεύματος.

Ι
Η κατανόηση της σκέψης του Κονδύλη πρέπει να ξεκινήσει με την έννοια της αυτοσυντήρησης. Στο θεμελιακότερο επίπεδο αυτό που υπάρχει είναι όντα που γυρεύουν να διαιωνίσουν την διάρκεια της ύπαρξής τους, ενώ δεν το μπορούν. Ένα απ’ αυτά τα όντα είναι ο άνθρωπος. Τούτη η ιδέα κατάγεται από τον Σπινόζα, και απ’ αυτήν εκπορεύεται τρόπον τινά ολόκληρο το κονδυλικό σύστημα. Αν ο άνθρωπος έχει μια ουσία, τούτη συνίσταται στο γεγονός ότι είναι ένα πεπερασμένο πλάσμα που γεννά πνεύμα και το κατευθύνει ενάντια σε ό,τι τον απειλεί, προκειμένου να κατανικήσει τους εχθρούς του και να διασφαλίσει την αυτοσυντήρησή του.

Η αυτοσυντήρηση είναι για τον Κονδύλη conatus: ορμή και συγχρόνως αγώνας. Επειδή ο άνθρωπος είναι πεπερασμένος, η αυτοσυντήρησή του είναι κάτι που δεν του είναι από τα πριν δοσμένο, αλλά που αντιθέτως πρέπει να το κατακτήσει. Για να το κατακτήσει πρέπει να προσποριστεί τα απαραίτητα μέσα σε ένα μονίμως απειλητικό περιβάλλον. Πρέπει με άλλα λόγια να αποχτήσει ισχύ, δηλαδή την ικανότητα να πραγματώνει τους στόχους του, οι οποίοι σε τελικά ανάλυση ανάγονται σε έναν: την αυτοσυντήρηση.

Για τον Κονδύλη το πνεύμα σε όλες του τις εκφάνσεις είναι πολεμικό και συνιστά μεταμόρφωση, εκλέπτυνση και επίταση της πρωταρχικής ορμής για αυτοσυντήρηση. Προκειμένου να εξηγήσει την γέννηση και την λειτουργία του πνεύματος, ο Κονδύλης στις πρώτες ενότητες του Ισχύς και Απόφασησκιαγραφεί μια πρωταρχική κατάσταση, όπου η ανθρώπινη ύπαρξη εμφανίζεται γυμνή, εξοπλισμένη με μόνη την ορμή της για αυτοσυντήρηση, σε έναν ρευστό κόσμο όπου παντού καιροφυλακτούν κίνδυνοι. Καθώς το πνεύμα δεν έχει ακόμα εμφανιστεί, τα στοιχεία του προκαταρκτικού αυτού κόσμου από την προοπτική της γυμνής ανθρώπινης ύπαρξης είναι ακόμα αδιάκριτα, αδρά και προ πάντοςισότιμα, δηλαδή δεν έχουνε ακόμα διαφοροποιηθεί ως προς την σπουδαιότητά τους.


Μια τέτοια ύπαρξη σε έναν τέτοιο κόσμο κινείται ενστικτωδώς και λίγο-πολύ στα τυφλά, έχοντας μεν μια ορισμένη συναίσθηση του εαυτού της, δίχως όμως ταυτότητα, και δίχως συγκεκριμένο σχέδιο δράσης. Η γυμνή αυτή ύπαρξη κινείται βλέποντας παντού κινδύνους και κοιτάζοντας πώς να φυλαχτεί απ’ αυτούς. Σε μια τέτοια πρωταρχική κατάσταση η ζωή είναι, για να θυμηθούμε τον Χομπς, «αχρεία, βίαιη και σύντομη». Δεν θα εξετάσουμε εδώ αν αυτή η πρωταρχική κατάσταση είναι για τον Κονδύλη μια εμπράγματη κατάσταση ή απλώς ένα θεωρητικό εργαλείο για την μεθόδευση της επιχειρηματολογίας του. Φαίνεται πάντως να υποστηρίζει πως πρόκειται για μια πραγματική, ιστορική κατάσταση.

ΙΙ
Το πνεύμα γεννιέται με το πέρασμα απ’ αυτό τον προκαταρκτικό, ρευστό κόσμο σε έναν κόσμο διευθετημένο. Σε τούτο τον κόσμο ο άνθρωπος έχει όχι απλώς μια συναίσθηση του εαυτού του, αλλά μια συγκεκριμένη ταυτότητα, σε αναφορά με τον κόσμο, καθώς και ένα ορισμένο σχέδιο δράσης προς εξασφάλιση της αυτοσυντήρησης. Η εικόνα του κόσμου που προέκυψε από την γέννηση του πνεύματος αποτελεί έργο της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, μολονότι τούτη στηρίχτηκε στα υλικά του προκαταρκτικού κόσμου. Το πνεύμα γεννιέται όχι σε αντίθεση με την ορμή της αυτοσυντήρησης, αλλά ακριβώς σαν αποτέλεσμά της και προς υπηρεσίαν της.


Στην κοσμοεικόνα ο κόσμος παρασταίνεται διαφορετικά απ’ ό,τι προτού γεννηθεί το πνεύμα. Τώρα, ο κόσμος παρουσιάζεται με μια τάξη, ικανή να προσφέρει προσανατολισμό στην ανθρώπινη ύπαρξη. Ενώ πριν η ύπαρξη βρισκόταν αντιμέτωπη με μια πλημμυρίδα δεδομένων που δεν μπορούσε να τα διαχειριστεί, τώρα ο κόσμος έρχεται στα μέτρα του άνθρωπου: τα πολλά και ακατανόητα γίνονται λίγακαι κατανοήσιμα, τα ισότιμα και ομοιογενή, χωρίζονται σε ενδιαφέροντα και αδιάφορα, ανώτερα καικατώτερα. Τα προβλήματα της ύπαρξης από χαώδη και σκοτεινά γίνονται τώρα λιγότερο ή περισσότερο σαφή και επιλύσιμα.


Βασική έγνοια του Κονδύλη είναι να μην δεσμευτεί σε κάποια μεταφυσική αντίληψη περί αντικειμενικότητας. Έτσι, ονομάζει αντικειμενικό τον κόσμο, όπως απλώς θα μπορούσε να παρασταθεί απ’ όλες τις δυνατές προοπτικές των διαφόρων δυνατών υποκειμένων. Επομένως, ο προκαταρκτικός κόσμος του εκάστοτε υποκειμένου αποτελεί απλώς τμήμα του αντικειμενικού, εφόσον πρόκειται μοναχά για μία ανάμεσα σε πολλές διαφορετικές δυνατές προοπτικές.


Μέσα στην κοσμοεικόνα ο κόσμος περιστέλλεται ακόμα περισσότερο, καθώς πλέον εμπεριέχει μονάχα τα στοιχεία εκείνα που είναι ζωτικά για το υποκείμενο και κρίσιμα στον αγώνα του για αυτοσυντήρηση. Έτσι, ο Κονδύλης υποστηρίζει πως η γέννηση της κοσμοεικόνας αποτελεί μια πράξηξεχωρίσματος, αποχωρισμού και αποκοπής με την οποία ο αντικειμενικός κόσμος, με την έννοια που του δώσαμε προηγουμένως, περιστέλλεται κατά τρόπο τέτοιον ώστε να ταιριάξει με τις ανάγκες του υποκειμένου. Σύμφωνα με την διατύπωσή του, πρόκειται για έναν βιασμό του αντικειμενικού.


Τούτη την υποκειμενική και αυθαίρετη πράξη περιστολής του αντικειμενικού κόσμου με την οποία τα πολλά γίνονται λίγα και τα ισότιμα ιεραρχημένα, μέσα από την οποία προκύπτει μια κοσμοεικόνα «κατάλληλη να εγγυηθεί την ικανότητα προσανατολισμού την αναγκαία για την αυτοσυντήρηση», ο Κονδύλης την ονομάζει απόφαση. Είναι η απόφαση που γεννάει το πνεύμα.

ΙΙΙ
Στην έννοια της απόφασης δεν μπορεί να δοθεί η τρέχουσα σημασία της. Τούτο πρώτα-πρώτα καταφαίνεται από το γεγονός ότι η απόφαση δεν είναι καν συνειδητή. Στην πραγματικότητα, με την απόφαση γεννιέται όχι μόνον η κοσμοεικόνα, αλλά και η ταυτότητα του υποκειμένου. Η ταυτότητα που γεννήθηκε μέσα από την απόφαση, μολονότι ανήκει στο ίδιο φυσικό υποκείμενο με αυτό που υπήρχε και πριν την απόφαση, είναι ολότελα διαφορετική από την γυμνή ανθρώπινη ύπαρξη, ήδη κατά το ότι μονάχα αυτή είναι προικισμένη με πνεύμα. Μολονότι η απόφαση αποτελεί έργο της ανθρώπινης ύπαρξης, και μάλιστα το πρωταρχικότερο έργο της, παρ’ όλα αυτά συμβαίνει χωρίς την συνείδηση ή την συγκατάθεση του υποκειμένου, όπως αυτό κατανοεί τον εαυτό του μέσα στην ταυτότητα που σχηματίστηκε μετά την απόφαση.

Το ότι η απόφαση δεν μπορεί να κατανοηθεί με την τρέχουσα σημασία της, φαίνεται ήδη από το ποια είναι τα υποκείμενα που μπορούν να λάβουν μιαν απόφαση. Πέρα από το συγκεκριμένο άτομο, αποφάσεις μπορούν να λάβουν οι ομάδες, μα και το ανθρώπινο γένος στο σύνολό του. Για τον Κονδύλη, ήδη το γεγονός ότι οι άνθρωποι βλέπουν αυτά τα χρώματα, αντιλαμβάνονται αυτούς τους ήχους, και αναγνωρίζουν αυτές τις οσμές, πρέπει να νοηθεί σαν προϊόν απόφασης. Στο επίπεδο της ομάδας, οι θρησκείες, οι μύθοι, οι πολιτικές θεσμίσεις πρέπει να νοηθούν κι αυτές σαν απόφασεις, μολονότι ενδεχομένως να μη τις έλαβε κανείς συγκεκριμένα, αλλά να διαμορφώθηκαν αργά και σταδιακά, μέσα από διαρκείς μετασχηματισμούς και αναθεωρήσεις.

Για ποιον λόγο τότε ο Κονδύλης χρησιμοποιεί αυτό τον όρο; Αν κοιτάξουμε το τι καταλαβαίνουμε συνήθως όταν μιλάμε για απόφαση, νομίζω θα καταλήξουμε σε κάτι σαν το εξής: σε μια διλημματική απόφαση, ιδίως όταν αυτή είναι σημαντική, προσωπική και βαθειά, το υποκείμενο βρίσκεται αντιμέτωπο με ορισμένες εναλλακτικές, που εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον μοιάζουν λίγο-πολύ ισότιμες. Άλλωστε, αν δεν έμοιαζαν λίγο-πολύ ισότιμες, δεν θα τιθόταν καν ζήτημα για απόφαση, αλλά αμέσως θα προτιμούνταν η πιο συμφέρουσα εναλλακτική. Ας πούμε λοιπόν ότι πρόκειται για ισότιμες εναλλακτικές. Καθώς είναι ισότιμες, δεν μπορούνε να βρεθούν λόγοι που να αναγκάζουν το υποκείμενο να προτιμήσει την μία απ’ αυτές. Επομένως, δεν έχει πού να βασιστεί, αλλά μονάχα στην αυτοβουλία ή την αυθαιρεσία του.

Με την απόφαση, τα προηγουμένως ισότιμα, τώρα ιεραρχούνται, και πλέον το υποκείμενο προσδένεται με την επιλογή του, θεωρώντας την δική του. Το γεγονός ακριβώς ότι την επέλεξε, αναβαθμίζει την επιλογή, δίνοντάς της αξία, και την ίδια στιγμή υποβαθμίζει τις υπόλοιπες εναλλακτικές. Τώρα, αυτό που πριν ήταν ισότιμο, γίνεται πλέον ανώτερο, και αυτό που ήταν λίγο-πολύ ξένο, γίνεται πλέον οικείοκαι προσωπικό. Η ίδια η πράξη της επιλογής, είναι μια πράξη αποκλεισμού και συνάμα ιεράρχησης, ολότελα αυθαίρετη ή υποκειμενική.

Ο Κονδύλης ξεκαθαρίζει πως η απόφαση με την έννοια που την χρησιμοποιεί ο ίδιος πρέπει να διαφοροποιηθεί απ’ αυτού του είδους τις διλημματικές επιλογές. Ο βασικότερος λόγος είναι ότι αυτού του είδους οι επιλογές λαμβάνουν χώρα μονάχα σε μια ήδη διαμορφωμένη κοσμοεικόνα. Αντιθέτως, η απόφαση, με την έννοια που της δίνει ο Κονδύλης, γεννάει την κοσμοεικόνα, ξεπηδώντας από τις πιο στοιχειακές καταβολές της γυμνής ύπαρξης. Παρ’ όλα αυτά, μπορούμε να κρατήσουμε από το παραπάνω παράδειγμα την έννοια της περιστολής των πολλών σε λίγα, της ιεράρχησης των προηγουμένως ισότιμων, της υπαρξιακής πρόσδεσης με το αποτέλεσμα, και προπάντων τον βαθιά υποκειμενικό και αυθόρμητο χαρακτήρα αυτής της πράξης.

IV
Η έμφαση στον αυθαίρετο και αυθόρμητο χαρακτήρα της απόφασης και της γέννησης του πνεύματος, θα μπορούσε να δώσει την εντύπωση ότι τούτη αποτελεί προϊόν ελευθερίας, με την παραδοσιακή έννοια του όρου, όπως π.χ. συναντιέται στον Καντ ή τον Φίχτε. Στην πράξη, συμβαίνει το αντίθετο. Όντως, ο Κονδύλης επιμένει στον αυθαίρετο, συμπτωματικό και εν πολλοίς απρόβλεπτο χαρακτήρα της απόφασης, σε μεγάλο βαθμό καταφερόμενος ενάντια στην μαρξιστική αντίληψη περί αντικειμενικής και προδεδομένης ταξικής κοσμοθεώρησης. Ο Κονδύλης πράγματι τονίζει την υπαρξιακότητα και την τυχαιότητα της απόφασης, την εξάρτησή της από ρευστούς και αστάθμητους παράγοντες. Ωστόσο, ολόκληρη η απόφαση είναι υποταγμένη στην ανάγκη, σαν προϊόν της οποίας προέκυψε.

Η γυμνή ύπαρξη επειδή είναι πεπερασμένη, πρέπει να κερδίσει την αυτοσυντήρησή της, κι έτσι πρέπει διαρκώς να ξεπερνάει εμπόδια και να αντιμετωπίζει κινδύνους. Αυτό το επίφοβο και επικίνδυνο είναι ο εχθρός, ο οποίος προσδιορίζει την ύπαρξη αρνητικά. Επειδή είναι απειλητικός, η ύπαρξη πρέπει να τον κατανικήσει. Πρέπει λοιπόν ο εχθρός να εμφανιστεί στην κοσμοεικόνα ως αυτό που πρέπει να μην υπάρχει, ως το κακό. Η ύπαρξη έχει εχθρούς, επειδή είναι πεπερασμένη, επειδή ακριβώς μπορεί να απειληθεί. Αλλά ακριβώς επειδή μπορεί να απειληθεί, δεν μπορεί παρά να έχει εχθρούς. Ο εχθρός συνοψίζει την κατάσταση χρείας που γέννησε την συγκεκριμένη απόφαση. Γι’ αυτό και ο Κονδύλης δεν διστάζει να ονομάσει τον εχθρό «πεπρωμένο της απόφασης».

Ο εχθρός αποτελεί συστατικό στοιχείο της απόφασης, εφόσον εκπροσωπεί, όπως είδαμε, αυτό που πρέπει να μην υπάρχει, και στο οποίο πρέπει να αντιπαρατεθεί το υποκείμενο. Ο Κονδύλης, επαναλαμβάνοντας ένα μοτίβο του Χέγκελ, υποστηρίζει ότι η ταυτότητα του υποκειμένου δεν μπορεί να συγκροτηθεί δίχως την παρουσία του Άλλου, υπό την μορφή του εχθρού. Τόσο πολύ διαπλέκεται ο εχθρός μέσα στην κοσμοεικόνα και την ταυτότητα του υποκειμένου, ώστε η νίκη εναντίον του, η κατατρόπωσή του, μπορεί ακόμη και να φανεί σημαντικότερη από την διασφάλιση της αυτοσυντήρησης. Αυτό μονάχα εξηγεί στον Κονδύλη φαινόμενα όπως αυτοθυσίες, αυτοκτονίες, και γενικά τις εμφανιζόμενες ως «ανιδιοτελείς» συμπεριφορές. Η «ανιδιοτελής» συμπεριφορά είναι η ίδια πολεμική πράξη, ακόμη και όταν στρέφεται κατά του εαυτού, και ούτε ή άλλως δεν θα είχε νόημα έξω από έναν αγώνα.

Από την άλλη, η κοσμοεικόνα πρέπει να είναι κατά τέτοιον τρόπο φτιαγμένη, ώστε να εμπεριέχεται σε αυτήν σαν αξία και σαν αλήθεια, το ότι το υποκείμενο πρέπει να υπάρχει. Είδαμε πως η απόφαση γεννιέται από την ορμή της αυτοσυντήρησης. Τούτη η ορμή περιλαμβάνεται μεταμορφωμένη μέσα στην κοσμοεικόνα ως το Δέον, ως αυτό που πρέπει να υπάρχει, ως το αγαθό. Η κοσμοεικόνα δηλαδή αναγορεύει σε ανώτατη αξία και κανονιστική αρχή την βαθύτερη λαχτάρα και πόθο της ύπαρξης: την υποκειμενικά αναγκαία μα αντικειμενικά αδύνατη διαιώνισή της.

Το να γεννά αξίες και αλήθειες προς υπηρεσία της αυτοσυντήρησης είναι η βασικότερη λειτουργία της απόφασης. Γεννά αξίες μεταφράζοντας τις βαθύτερες ανάγκες και κλίσεις της ύπαρξης σε δέοντα. Γεννά αλήθειες αναγορεύοντας την κοσμοεικόνα που γεννήθηκε από την βίαιη περιστολή και ιεράρχηση του κόσμου σε μόνη πραγματικότητα. Ήδη η απόδοση του κατηγορήματος της ύπαρξης συνιστά μιαν απλή λειτουργία του υποκειμένου, που είναι σε θέση να χωρίσει την πραγματικότητα σε Εντεύθεν και σε Εκείθεν, σε Είναι και σε Επίφαση, και να διευθετήσει ανάλογα την πρακτική και θεωρητική συμπεριφορά του. Η πραγματικότητα, όπως αυτή παρουσιάζεται στην κοσμοεικόνα του εχθρού, υποβιβάζεται σε Επίφαση, ενώ η τελική νίκη εναντίον του εχθρού διασφαλίζεται σε ένα διαρκώς αναβαλλόμενο και μονίμως επικείμενο Εκείθεν.

Η αναγόρευση της κοσμοεικόνας που είναι μονάχα μία μεταξύ πολλών στον ένα και μοναδικό αντικειμενικό κόσμο, και των υποκειμενικών αξιών, οι οποίες αντιμάχονται τις διαφορετικές αξίες των άλλων υποκειμένων, σε αντικειμενικά υπερατομικά δέοντα, αποτελεί θεμελιώδη λειτουργία της απόφασης. Πράγματι, προκειμένου η ύπαρξη να προσανατολιστεί με επιτυχία στον κόσμο, πρέπει να επικεντρωθεί σε αυτά που την ενδιαφέρουν και να το κάνει αυτό απωθώντας τα αδιάφορα. Πρέπει παράλληλα να αρνηθεί να αναγνωρίσει τις αλήθειες και τις αξίες των εχθρών, προκειμένου ακριβώς να μπορέσει να τις κατανικήσει.

V
Είδαμε ότι ο Κονδύλης αρνείται να στρατευθεί σε κάποια μεταφυσική αντίληψη περί αντικειμενικότητας. Ξεκινά απλώς με την παρατήρηση ότι υπάρχουν πολλές απόφασεις και αντίστοιχα πολλές και ανταγωνιστικές κοσμοεικόνες, πολλές και ανταγωνιστικές αξίες. Η κάθε απόφαση, τώρα, πρέπει να περιστείλει αυτή την ποικιλομορφία των κατ’ αρχήν ισότιμων διαφορετικών κοσμοεικόνων και να αποδώσει ανωτερότητα και αντικειμενικότητα στην δική της κοσμοεικόνα. Τούτη η μετατροπή του υποκειμενικού και αυθαίρετου σε αντικειμενικό και αναγκαίο μοιάζει να έχει την ρίζα της στην καντιανή διαλεκτική.

Η εξαντικειμενικευτική λειτουργία της απόφασης καταφαίνεται με μεγαλύτερη ενάργεια στο πεδίο του αγώνα για κοινωνική ισχύ. Το θέμα δεν είναι μονάχα ότι ο κυρίαρχος, καθώς επιχειρεί να κατοχυρώσει την εξουσία του, είναι υποχρεωμένος να υποστηρίξει ότι δεν επιδιώκει το προσωπικό συμφέρον του, αλλά ότι υπηρετεί ένα συλλογικό, αντικειμενικό αγαθό. Το θέμα είναι ακριβώς το ποιος είναι ο κυρίαρχος. Η απάντηση του Κονδύλη είναι σαφής: «κυρίαρχος είναι όποιος μπορεί να ερμηνεύει δεσμευτικά δήθεν αντικειμενικές αρχές».

Με βάση τα παραπάνω μπορούμε να δούμε την βαθειά συνύφανση απόφασης και ερμηνείας. Αυτό που κάνει ο κυρίαρχος ερμηνεύοντας είναι να περιστέλλει τα δυνατά νόηματα μιας κατ’ ανάγκην αόριστης κανονιστικής αρχής, να τα χωρίζει σε ανώτερα και κατώτερα, σε γνήσια και σε ψευδεπίγραφα, και να αναγορεύει την δική του ερμηνεία σε αντικειμενικό κανόνα. Κάνει δηλαδή δεσμευτικό σε συλλογικό επίπεδο αυτό που κάνει ούτως ή άλλως κάθε απόφαση: περιστολή, ιεράρχηση και εξαντικειμενίκευση.

Η τελική λειτουργία της απόφασης είναι η απόκρυψη της φύσης της. Για να μπορέσει να επιτύχει τις λειτουργίες της η απόφαση πρέπει ακριβώς να κρύψει το γεγονός ότι πρόκειται για μια υποκειμενική και αυθαίρετη πράξη βιασμού του κόσμου από την οποία γεννιώνται κοσμοεικόνες και αξίες, μια πράξη δηλαδή με την οποία η αυτοσυντήρηση αναγορεύεται σε δέον και η ζωή αποχτάει νόημα.

Η απόφαση πρέπει να παρουσιάσει τα προϊόντα της κατά τέτοιο τρόπο ώστε τούτα να μπορεί να θεωρηθούν ότι εκπορεύονται από μια αντικειμενική τάξη του κόσμου, με την οποία η ύπαρξη βρίσκεται σε συμφωνία. Πρέπει ακριβώς να θεωρήσει ότι ο κόσμος και η ζωή έχουν καθ’ αυτά νόημα και αξία. Είναι υποχρεωμένη με άλλα λόγια να αποκρύψει το γεγονός ότι τόσο το νόημα όσο και η αξία αποτελούν απλώς αυθαίρετα προϊόντα μιας απόφασης, και ότι ο κόσμος δίχως μιαν απόφαση δεν έχει καμία αξία.

Η περιγραφική θεωρία της απόφασης του Κονδύλη έρχεται να αποκαλύψει αυτές τις διάφορες λειτουργίας της απόφασης. Αν τα παραπάνω ήταν σαφή, τότε θα πρέπει να μείνει το ακόλουθο συμπέρασμα: η απόφαση είναι η αυτοϋποκρυπτόμενη, υποκειμενική και αυθαίρετη, μα εξαντικειμενικεύουσα και εξαντικειμενικευμένη, πράξη ή διαδικασία, με την οποία γεννιέται το πνεύμα, στο πλευρό της οποίας στρατεύεται ολόκληρη η ύπαρξη, και δια της οποίας τα πολλά περιστέλλονται σε λίγα ή σε ένα, τα ισότιμα ιεραρχούντα σε ανώτερα και κατώτερα, σε αγαθά και σε κακά, σε αληθή και σε ψευδή και προβάλλονται ενάντια σε έναν εχθρό που απειλεί την ύπαρξη. Το δέον, η αλήθεια και η αντικειμενικότητα αποτελούν απλώς λειτουργίες της απόφασης στην υπηρεσία της αυτοσυντήρησης. Ο κόσμος από μόνος του δίχως την απόφαση δεν έχει κανένα νόημα και καμία αξία.


*****


Ελπίζω τα παραπάνω να μην σας φάνηκαν υπερβολικά συγκεχυμένα. Στόχο δεν είχαν να υποκαταστήσουν, αλλά να βοηθήσουν μια ανάγνωση του Ισχύς και Απόφαση, έργου που πρέπει να διαβαστεί όχι μονάχα για την θεωρητική του δύναμη και διαύγεια, όσο και για την μοναδική ομορφιά του.


Σας ευχαριστώ




πηγή:

http://scholarios.wordpress.com/2008/05/29/kondylisentscheidung/

Krapum Kurupum: An Adaptation of 'Krap's last tape' by Samuel Beckett

Molloy - The sucking-stones sequence

Molloy - The sucking-stones sequence

http://www.youtube.com/watch?v=HgkpCHdRUWI#t=66

[...] Μιας και βρισκόμουνα στην παραλία, είπα να εφοδιαστώ με πιπιλόπετρες. Βότσαλα ήταν, αλλά εγώ τα λέω πέτρες. Ναι, αυτή η φορά έκανα ένα σοβαρό απόθεμα. Τις μοίρασα στα ίσα στις τέσσερες τσέπες μου και τις πιπίλαγα μια-μια με τη σειρά. Εδώ όμως προέκυπτε ένα πρόβλημα, το οποίο έλυσα αρχικά με τον ακόλουθο τρόπο. Είχα ας πούμε δεκάξη πέτρες, από τέσσερες σε κάθε μια από τις τέσσερες τσέπες μου, οι οποίες ήταν οι δυό σε κάθε μια από τις τέσσερες τσέπες μου, οι οποίες ήταν οι δυο τσέπες του παντελονιού μου και οι δυο τσέπες του παλτού μου. Μόλις έπαιρνα μια πέτρα από τη δεξιά τσέπη του παλτού μου, και την έβαζα στο στόμα μου, την αντικαθιστούσα μέσα από τη δεξιά τσέπη του παλτού μου με μια πέτρα από τη δεξιά τσέπη του παντελονιού μου, την οποία αντικαθιστούσα με μια με μια πέτρα από την αριστερή τσέπη του παντελονιού μου, την οποία αντικαθιστούσα με την πέτρα που ήταν στο στόμα μου, αμέσως μόλις τέλειωνα το πιπίλισμα. Κι έτσι υπήρχαν πάντα τέσσερες πέτρες σε κάθε μια από τις τέσσερες τσέπες μου, αλλά όχι ακριβώς οι ίδιες πέτρες. Κι όταν η όρεξη για πιπίλισμα με ξανάπιανε, έβαζα πάλι το χέρι στη δεξιά τσέπη του παλτού μου, όντας σίγουρος πως δε θα έβγαζα την ίδια πέτρα που είχα πιπιλίσει την τελευταία φορά. Και ενώ την πιπίλαγα τακτοποιούσα τις υπόλοιπες πέτρες με τον τρόπο που περιέγραψα. Και ούτω καθεξής. Όμως η λύση αυτή δεν με ικανοποιούσε απόλυτα. Γιατί δε μου διέφευγε πως, χάρη σε μια διαβολική σύμπτωση, οι τέσσερες πέτρες που κυκλοφορούσαν μ' αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν να είναι πάντα οι ίδιες. Οπότε, αντί να πιπιλάω τις δεκάξη μου πέτρες στη σειρά, πιπίλαγα μόνο τις τέσσερες, πάντα τις ίδιες, στη σειρά. Αλλά τις ανακάτευα καλά μέσα στις τσέπες μου, προτού αρχίσω το πιπίλισμα, και πάλι μετά, όσο κρατούσε το πιπίλισμα, και πριν αρχίσω να τις μεταφέρω, ελπίζοντας έτσι να πετύχω μια πιο γενικευμένη κυκλοφορία τους από τσέπη σε τσέπη. Αλλά αυτή ήταν μια μέση λύση, στην οποία δεν ήταν δυνατόν ν' αρκεστεί για πολύ ένας άνθρωπος σαν κι εμένα. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω να βρω κάτι άλλο. Και πρώτα-πρώτα σκέφτηκα μήπως θα έκανα καλύτερα να μεταφέρω τις πέτρες ανά τέσσερες, και όχι ανά μία, δηλαδή , την ώρα που πιπίλαγα, να παίρνω τις τρεις πέτρες που απόμεναν στη δεξιά τσέπη του παλτού μου και να βάζω στη θέση τους τις τέσσερες της δεξιάς τσέπης του παντελονιού μου, και στη δική τους θέση τις τέσσερες της αριστερής τσέπης του παλτού μου, και τέλος στη δική τους θέση τις τρεις της δεξιάς τσέπης του παλτού μου συν τη μία, μετά το τέλος του πιπιλίσματος, που είχα στο στόμα μου. Ναι, στην αρχή μου φάνηκε πως με τον τρόπο αυτό θα πετύχαινα ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Αλλά όταν το καλοσκέφτηκα αναγκάστηκα ν' αλλάξω γνώμη και να παραδεχτώ ότι κυκλοφορώντας τις πέτρες κατά τετράδες κατέληγα στο ίδιο ακριβώς πράγμα όπως και όταν τις κυκλοφορούσα κατά μονάδες. Γιατί ναι μεν ήμουν σίγουρος πως θα έβρισκα κάθε φορά, στη δεξιά τσέπη του παλτού μου, τέσσερες πέτρες εντελώς άλλες απ' τις αμέσως προηγούμενες, αυτό όμως δεν απόκλειε την πιθανότητα να πετυχαίνω πάντα την ίδια πέτρα, σε κάθε τετράδα, και συνεπώς να πιπιλάω, όχι τις δεκάξη μου πέτρες στη σειρά, όπως ήθελα, αλλά μόνο τις τέσσερες, πάντα τις ίδιες, στη σειρά. Έπρεπε λοιπόν να ψάξω αλλού, κι όχι στον τρόπο κυκλοφορίας. Γιατί με οποιοδήποτε τρόπο κι αν κυκλοφορούσα τις πέτρες διέτρεχα πάντα τον ίδιο κίνδυνο. Ήταν πρόζα ταυτόχρονα και τις πιθανότητες να απολαμβάνω τις πέτρες μου με τον τρόπο που ήθελα εγώ, δηλαδή τη μία μετά την άλλη μέχρι να εξαντλήσω τον αριθμό τους. Αν είχα, παραδείγματος χάρη, οχτώ τσέπες, αντί για τις τέσσερες που είχα, τότε και η σατανικότερη σύμπτωση δε θα μπορούσε να μ' εμποδίσει να πιπιλάω τις οχτώ τουλάχιστον από τις δεκάξη μου πέτρες, στη σειρά. Η αλήθεια είναι πως θα 'πρεπε να έχω δεκάξη πέτρες για να ΄χω το κεφάλι μου απόλυτα ήσυχο. Και για πολύ καιρό είχα κολλήσει σ' αυτό το συμπέρασμα, που έλεγε πως εφόσον δεν είχα δεκάξη τσέπες, κάθε μια με την πέτρα της, δε θα κατόρθωνα ποτέ να φτάσω το σκοπό που επεδίωκα, παρά μόνο από διαβολική σύμπτωση. Κι αν το να διπλασιάσω τις τσέπες μου ήταν κάτι που μπορούσε στην ανάγκη να γίνει, χωρίζοντας κάθε μια τους στα δυο, με μερικές παραμάνες ας πούμε, ο τετραπλασιασμός τους ήταν κάτι που ξεπέρναγε τις δυνατότητές μου. Και δεν είχα καμιά διάθεση να μπω σε τόσο κόπο για ένα ημίμετρο. Γιατί άρχιζα να χάνω κάθε αίσθηση του μέτρου, ύστερα από όλο αυτό το σαματά μ΄ αυτή την ιστορία, και να λέω, Ή όλα ή τίποτα. Κι αν αντιμετώπισα προς στιγμή το ενδεχόμενο να δημιουργήσω μια σχέση μεγαλύτερης ισότητας ανάμεσα στις πέτρες μου και τις τσέπες μου, μειώνοντας τις μεν στον αριθμό των δε, ήταν μονάχα προς στιγμή. Γιατί αυτό θα ισοδυναμούσε με ομολογία της ήττας μου. Και καθισμένος στην ακρογιαλιά, μπροστά στη θάλασσα, με τις δεκάξη μου πέτρες απλωμένες μπροστά μου, τις κύτταζα με θυμό μαζί και αμηχανία. Γιατί όσο δύσκολο μου ήταν να κάθομαι σε καρέκλα, ή σε πολυθρόνα, εξαιτίας του πιασμένου ποδιού μου, καταλαβαίνετε, τόσο εύκολο μου ήταν να κάθομαι χάμω, εξαιτίας του πιασμένου αλλά και πονεμένου ποδιού μου, γιατί εκείνον ακριβώς τον καιρό άρχισε και το καλό μου πόδι, καλό με την έννοια πως δεν ήταν πιασμένο, να πιάνεται. Χρειαζόμουν ένα στήριγμα κάτω απ' το γόνατο, καταλαβαίνετε, αλλά και κάτω από όλο το πόδι, το στήριγμα της γης. Κι ενώ καθόμουνα και κύτταζα έτσι τις πέτρες μου, αναμασώντας αναρίθμητους συνδυασμούς, όλους εξίσου λάθος, και ζούλαγα χούφτες άμμου, έτσι που η άμμος γλίστραγε μες απ' τα δάχτυλά μου και ξανάπεφτε στην παραλία, ναι, ενώ κρατούσα έτσι το μυαλό μου κι ένα μέρος απ' το σώμα μου σε εγρήγορση, ξάφνου μια μέρα μου πέρασε απ' το πρώτο, έτσι σαν έκλαμψη, πως θα μπορούσα ίσως να πετύχω το σκοπό μου χωρίς ν' αυξήσω αριθμητικά τις τσέπες μου, ούτε να μειώσω αριθμητικά τις πέτρες μου, αλλ' απλώς και μόνο θυσιάζοντας την αρχή του στοιβάσματος. Την πρόταση αυτή, που άρχισε ξαφνικά να ψέλνεται μέσα μου, σαν εδάφιο του Ησαΐα, ή του Ιερεμία, χρειάστηκα αρκετό καιρό να μπω στο νόημά της, ιδιαίτερα ο όρος στοίβασμα, που μου ήταν άγνωστος, παρέμεινε για πολύ καιρό σκοτεινός. Αλλά στο τέλος ανακάλυψα φαίνεται πως ο όρος στοίβασμα δεν μπορούσε εδώ να σημαίνει τίποτ' άλλο, τίποτα καλύτερο, από την κατανομή των δεκάξη πετρών σε ομάδες των τεσσάρων, μια ομάδα σε κάθε τσέπη, και πως εκείνο που υπονόμευε όλους τους μέχρι τότε υπολογισμούς μου και καθιστούσε το πρόβλημα κυριολεκτικά άλυτο, ήταν η άρνησή μου να αντιμετωπίσω το ενδεχόμενο μιας διαφορετικής κατανομής. Και χάρη σ' αυτήν ακριβώς την ερμηνεία, είτε ήταν η σωστή είτε δεν ήταν, μπόρεσα εντέλει να βρω μια λύση, μια λύση αρκετά χοντροκομμένη οφείλω να πω, αλλά σίγουρη , σίγουρη. Είμαι φυσικά έτοιμος να πιστέψω, και μάλιστα το πιστεύω ακράδαντα, πως μπορούσαν να βρεθούν, και μάλιστα μπορούν ακόμα να βρεθούν, και άλλες λύσεις σ' αυτό το πρόβλημα, λύσεις εξίσου σίγουρες αλλά πολύ λιγότερο χοντροκομμένες από αυτήν που θα σας περιγράψω ευθύς αμέσως, άμα μπορέσω. Και πιστεύω ακόμα, πως αν είχα δείξει λίγο παραπάνω επιμονή, λίγο παραπάνω υπομονή, θα την είχα βρει και μόνος μου. Αλλά ήμουν κουρασμένος, κουρασμένος, και αρκέστηκα άδοξα στην πρώτη λύση που ήταν μια κάποια λύση, σ' αυτό το πρόβλημα. Και για να μη σας αραδιάσω όλα τα στάδια και τα βάσανα που πέρασα πριν καταλήξω σ' αυτήν, σας την παρουσιάζω, σε όλη της τη φρίκη. Το μόνο(το μόνο!) που είχα να κάνω ήταν να βάλω ας πούμε, πρώτα-πρώτα, έξη πέτρες στη δεξιά τσέπη του παλτού μου, ή τσέπη του ανεφοδιασμού, πέντε στη δεξιά τσέπη του παντελονιού μου, και πέντε τέλος στην αριστερή τσέπη του παλτού μου, που μας έκαναν ενόλω, δύο οι πέντε δέκα συν έξη δεκάξη, και καμιά, γιατί δεν έμενε καμιά, στην αριστερή τσέπη του παλτού μου, που για την ώρα έμενε κενή, κενή από πέτρες εννοείται, γιατί το κανονικό περιεχόμενό της παρέμενε ανέπαφο, συν τα διάφορα περιστασιακά αντικείμενα. Γιατί πού φαντάζεστε ότι φύλαγα το μαχαίρι μου της κουζίνας, τα ασημικά μου, την κόρνα μου, κι όλα τα υπόλοιπα που δεν σας έθιξα, ακόμα, που μπορεί να μη θίξω ποτέ; Λοιπόν. Τώρα μπορώ ν' αρχίσω το πιπίλισμα. Κυττάξτε με καλά. Παίρνω μια πέτρα από τη δεξιά τσέπη του παλτού μου, την πιπιλάω, παύω να την πιπιλάω, τη βάζω στην αριστερή τσέπη του παλτού μου, την κενή (από πέτρες). Παίρνω μια δεύτερη πέτρα από τη δεξιά τσέπη του παλτού μου, την πιπιλάω, τη βάζω στην αριστερή τσέπη του παλτού μου. Και ούτω καθεξής μέχρις ότου η δεξιά τσέπη του παλτού μου αδειάσει εντελώς (εκτός από το κανονικό και περιστασιακό της περιεχόμενο) και οι έξη πέτρες που μόλις πιπίλισα, τη μια μετά την άλλη, βρεθούν όλες στην αριστερή τσέπη του παλτού μου. Αφού σταματήσω τότε, και συγκεντρωθώ, για να μην κάνω καμιά μαλακία, μεταφέρω στη δεξιά τσέπη του παλτού μου, όπου δεν υπάρχουν πια πέτρες, τις πέντε πέτρες της δεξιάς τσέπης του παντελονιού μου, τις οποίες αντικαθιστώ με τις έξη πέτρες της αριστερής τσέπης του παλτού μου. Κι έτσι έχουμε πάλι την αριστερή τσέπη του παλτού μου αδειανή από πέτρες και τη δεξιά τσέπη του παλτού μου εφοδιασμένη, και μάλιστα σωστά, δηλαδή με πέτρες άλλες από εκείνες που μόλις πιπίλισα, και τις οποίες αρχίζω τώρα να πιπιλάω, τη μια μετά την άλλη, και να τις μεταφέρω, τη μια μετά την άλλη, στην αριστερή τσέπη του παλτού μου, όντας απόλυτα βέβαιος, στο μέτρο που μπορεί να είναι κανείς απόλυτα βέβαιος μ' αυτά τα πράγματα, πως δεν πιπιλάω τις ίδιες πέτρες που πιπίλισα λίγο πριν, αλλά άλλες. Κι όταν η δεξιά τσέπη του παλτού μου ξαναδειάσει (από πέτρες), και οι πέντε που μόλις πιπίλισα βρεθούν όλες ανεξαιρέτως στην αριστερή τσέπη του παλτού μου, τότε προβαίνω στην ίδια ανακατανομή που έκανα και πριν, ή σε μια παρεμφερή, δηλαδή, μεταφέρω στη δεξιά τσέπη του παλτού μου, που είναι πάλι διαθέσιμη, τις πέντε πέτρες της δεξιάς τσέπης του παντελονιού μου, τις οποίες αντικαθιστώ με τις έξη πέτρες της αριστερής τσέπης του παντελονιού μου, τις οποίες και αντικαθιστώ με τις πέντε πέτρες της αριστερής τσέπης του παλτού μου. Και να με πάλι έτοιμος να ξαναρχίσω. Χρειάζεται να συνεχίσω;" [...]


Επιμέλεια video και κείμενο στα ελληνικά Carina
Το κείμενο είναι απόσπασμα από τη νουβέλα του Samuel Beckett "ΜΟΛΛΟΫ ", σε μετάφραση Α. Παπαθανασοπούλου από τις εκδόσεις ύψιλον/βιβλία


Το απομαγνητοφωνημένο κείμενο στην αγγλική γλώσσα:

http://www.samuel-beckett.net/molloy1.html





από:
http://tinker-tinker22.blogspot.gr/






Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

10η εκπομπή, για το ξεπέρασμα της τέχνης και όχι μόνο!


Κατασκευή καταστάσεων ή οικοδόμηση κινήματος;

Πειραματισμός ή πρωτοπορία;

Τέχνη ή Πολιτική;
Τριλεκτική ή Διαλεκτική;
Ο δρόμος για το Μάη είναι στρωμένος με χειμώνες
και οι χειμώνες με ζεστές συναντήσεις
γύρω από μια κούπα κρασί στο σταυροδρόμι.
Η Άνοιξη δεν αργεί πολύ.

το κείμενο από τον Γιάννη Hollowsky Ιωαννίδη μας γλυκαίνει την διάθεση πρωί πρωί... ίσως αυτό το "η Άνοιξη δεν αργεί πολύ" είναι ότι χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή, εκτός της κούπας το κρασί σε ζεστές συναντήσεις....

κι είναι τα θέματα που ανοίγονται αυτό το απόγευμα 5.00 - 7.00 σε μια τριλεκτική συνάντηση που μπορείτε να ακούσετε και να συμμετέχετε στην εκπομπή των City Travellers μέσω του chat room που ανοίγει μόλις κλικ άρετε beton 7 art radio και πατήσετε " ακούστε εδώ" ή κατευθείαν: 

Τριλεκτική μέθοδος



Στο βιβλίο “Aγριότητα, βαρβαρότητα και πολιτισμός” (εκδ. Αλήστου Μνήμης, 2003) ο Asger Jorn παρουσιάζει και αναπτύσσει την προκλητική ιδέα μιας νέας φιλοσοφικής μέθοδου, της τριλεκτικής. Η τριλεκτική προτάσσεται από τον Jorn ως η ενδεδειγμένη λύση, το επόμενο βήμα της σκέψης που επιτρέπει την υπέρβαση όσων ο ίδιος αντιλαμβανόταν ως αντινομίες και αδιέξοδα της παραδοσιακής διαλεκτικής μεθόδου των Hegel-Marx, και πιο συγκεκριμένα της διαρκούς αναπαραγωγής εκ μέρους της διαλεκτικής μιας αντιπαλότητας και μιας σύγκρουσης μεταξύ δύο αντίθετων πόλων: Οι αντίθετοι πόλοι μεταλλάσσονται διαρκώς κατά την πρόοδο της διαλεκτικής διαδικασίας, η σύγκρουση όμως ως τέτοια παραμένει δομική και ασυμφιλίωτη. Σύμφωνα με την τριλεκτική μέθοδο, οι αντικρουόμενοι πόλοι σε κάθε πεδίο και κατάσταση δεν είναι δύο αλλά τρεις. Η αντιπαράθεση δημιουργείται μέσα από την εκάστοτε συμμαχία των δύο πόλων εναντίον του τρίτου, και η κίνηση/μεταβολή της όλης διαδικασίας, η ιστορικότητά της με άλλα λόγια, παράγεται μέσω της διαρκούς εναλλαγής των διαμορφούμενων συμμαχιών.


http://criticalpsy-net.blogspot.gr/2013/12/blog-post_14.html



Η περιπλάνηση ως πεδίο δράσης / Ο flâneur


όλα είναι ταξίδι λες

όλα είναι ταξίδι λες

Ο όρος flâneur προέρχεται από τη γαλλική και το αρσενικό ουσιαστικό flâneur – που κυρίως σημαίνει περιπατητής, περιπλανόμενος, σουλατσαδόρος, χασομέρης – το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το γαλλικό ρήμα flâner, που σημαίνει βόλτα, περιπλάνηση.

Ο Σαρλ Μπωντλαίρ [1821-1867] αναπτύξει την έννοια της περιπλάνησης ως «ένα άτομο που περπατά στην πόλη, με σκοπό να τη βιώσει”. Ο όρος flâneur δεν περιορίζεται μόνο σε κάποιον που κάνει ένα φυσικό περίπατο αλλά περιλαμβάνει και ένα ολοκληρωμένο φιλοσοφικό τρόπο ζωής και σκέψης, πρόκειτα για μια διαδικασία πλοήγησης που έχει σημαντική σχέση με την πολυμάθεια.

Λόγω της χρήσης και της θεωρητικοποίησης του όρου από τον Μπωντλαίρ και άλλους στοχαστές, η ιδέα της περιπλάνησης υπήρξε σημαντική για την κατανόηση του τοπίου. Ο όρος derive – κοινώς περιπλάνηση – μεταγενέστερος, προέρχεται από τους Λετριστές [1940] και βεβαίως τους Καταστασιακούς [1957] και κυρίως τον Guy Debord [1931-1994].



Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

9η εκπομπή



Πέμπτη 27.02.2014 και ώρα 5.00 – 7.00μ.μ. μπορείτε να ακούσετε την 9η εκπομπή των City Travellers αφιερωμένη στην καταστασιακή περιπέτεια..

με άκρως ερευνητική διάθεση
και πάντοτε σε συνάρτηση με το σήμερα…

Γιάννης Ιωαννίδης, Κατερίνα Αθανασίου, Αντώνης Λακίδης,
στην μουσική Λουκάς Δημητρέλλος.
μας ακούτε live στο http://beton7artradio.gr/player/

9η εκπομπή

... όπου το ποτάμι αρχίζει να στενεύει και το ρεύμα γίνεται πιο γρήγορο!

Θα είναι πράγματι η αλλοτρίωση το γεφύρι όπου θα συναντηθούν η Ιστορία με την Ύπαρξη;

Υπάρχει περίπτωση η ανθρωπότητα να ξεκίνησε απ' το μηδέν για να φτάσει στο
τίποτα;

Και πώς είναι δυνατόν ένας Κορνήλιος να συνδέεται με μια Σιμόνη;
Όπως ένας Γκυ μ' έναν Κώστα ίσως;

.......................................................................……………………

Επισκεφτείτε το φόρουμ συζήτησης:
http://citytravellers.forumgreek.com/
για να αναρτήσετε εύκολα σκέψεις, κείμενα ή οτιδήποτε σχετικό...
Ακολουθείστε τον εξής τρόπο: αφού ανοίξετε την παραπάνω διεύθυνση, επιλέγετε το θέμα ή την τρέχουσα εκπομπή, στο αριστερό μέρος της σελίδας όπου ρολάρει η μπάρα θεμάτων και έχει τίτλο: ΠΡΌΣΦΑΤΑ ΘΈΜΑΤΑ. Η σελίδα που ανοίγει ας π΄΄αμε π.χ. στην τρέχουσα εκπομπή http://citytravellers.forumgreek.com/t13-topic#32
κλικάροντας στο ADD REPLY ανεβάζετε τις σημειώσεις, κείμενα, ή εικόνες.
…………………………………………

αν όμως προτιμάτε μια πιο άμεση επέμβαση on air, 210 34 52 121
ελεύθερα στον αέρα από τις 5.00 το απόγευμα ως τις 7.00 /
επίσης πλέον έχουμε chat room στην διεύθυνση που συντονίζεστε μαζί μας:
http://beton7artradio.gr/player/

......................................................................……………………


Αρχεία προηγούμενων εκπομπών:
http://www.beton7artradio.gr/index.php/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%BF%CE%AF-producers/item/4-city-travellers.html
αλλά και
https://soundcloud.com/katerinaathanasiou


City Travellers

κάντε like στο :

facebook, page, σελίδα των city travellers https://www.facebook.com/pages/City-Travellers/197638100270480


Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

8η εκπομπή-έκπληξη


Καθώς στην προηγούμενη εκπομπή άρκεσαν δυο λόγια πάνω στον καταστασιακό Αττίλα Κοτάνυι για να οδηγηθούμε σε καταπληκτικές σήραγγες στα σωθικά του "ανθρώπινου κτήνους" (από τις οποίες ακόμα ψαχνόμαστε αν βγήκαμε εντελώς σώοι), ... κι ενώ ακόμα εκκρεμεί μια απάντηση στο ερώτημα σχετικά με την δυνατότητα να μετέχει κανείς στην συλλογική ιστορική δράση χωρίς να χάσει τη μοναδικότητά του ως ανθρώπινο πρόσωπο, ... σκοπεύουμε ετούτη τη φορά να δοκιμάσουμε αν γίνεται, χωρίς να πέσουμε στο κενό, να κινηθούμε σε ένα εκκρεμές όπου στη μια του άκρη θα μας γνέφει ο Άσγκερ Γιόρν και η χαριστικότητα της τέχνης, ενώ στην άλλη δεν αποκλείεται να φτάσουμε
ίσαμε τον Φουκώ και τον σωφρονιστικό εφιάλτη!

Αυτή την Πέμπτη λοιπόν, 13 Φεβρουαρίου, παρακαλούμε όσους υποφέρουν από ταλαντωσιφοβία να το σκεφτούν καλά πριν συντονιστούν από τις 17.00 έως τις 19.00 με το Beton ArtRadio!


Hollowsky Ιωαννίδης


live στο http://beton7artradio.gr/player/





Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Μια παρέα ξεκινά να συζητά..εκ του μηδενός

Δημιουργία εκ του μηδενός;Θα είναι ένα θέμα που θα συζητήσουμε σήμερα πέμπτη 6 Φεβρουαρίου στη μονοκατοικία. Κρήτης 24. Και γενικά αυτή θα είναι η φόρμα.Θα συνεχίσουμε περί Τζάρμους και Couperin.Και θα θίξουμε ακροθιγώς το ενδιαφέρον ζήτημα του Ράμφου του Μεγαλοπρεπούς. Με κρασί εννοείται. Θοδωρής, Πέτρος,Κώστας, Κατερίνα, Αντώνης, Χρήστος ,για αρχή.



‘O Δρόμος του Συμβουλίου’.


Τα ‘Κοινωνικά Εργαλεία’ που αλλάζουν τον κόσμο μας. Παρουσίαση του ‘Δρόμου του Συμβουλίου’.

Ο Δρόμος του Συμβουλίου, Way of Council, είναι ένας τρόπος συνεύρεσης, επικοινωνίας, μοιράσματος, οραματισμού από καρδιάς, ένας μη-ιεραρχικός τρόπος διαβούλευσης των ανθρώπων για χιλιάδες χρόνια.

Είναι η αρχέγονη μνήμη των ανθρώπων συνεύρεσης σε κύκλο γύρω από την φωτιά, όπου όλοι μας έχουμε μια ιστορία να πούμε, όπου σε κάθε τόπο υπάρχει μια ιστορία να ειπωθεί. Ο κύκλος του συμβουλίου είναι ο φυσικός χώρος για να ακουστεί η αλήθεια αυτών των ιστοριών. Μέσα από τις ιστορίες συνειδητοποιούμε τη δύναμη της ψυχής της ομάδας, τη συλλογική νοημοσύνη και τη σοφία του κύκλου.

Τα τελευταία χρόνια σε όλον τον κόσμο οι άνθρωποι άρχισαν να οργανώνονται με οριζόντιους τρόπους είτε μέσα από κινήματα πόλεων, είτε μέσα από οικολογικά κινήματα, είτε μέσα από οικοκοινοτικά κινήματα. Απογοητευμένοι από ακαμψίες της συγκεντρωτικής σύγχρονης κοινωνίας, προσπαθούμε την ανάκτηση των μεταξύ μας σχέσεων με οριζόντια αλληλεγγύη, μοίρασμα, άκουσμα από καρδιάς, ανοικτών συνελεύσεων, χτίσιμο συνύπαρξης, συνεργατικών εγχειρημάτων, κοινοτικών πειραμάτων. Τα νέα κοινωνικά κινήματα φέρουν παλαιά και νέα ‘κοινωνικά εργαλεία’ σε πρακτική, δίνοντας και ένα νέο είδος αυτοπεποίθησης και ολιστικού σεβασμού προς την ίδια μας την ζωή. Ο Δρόμος του Συμβουλίου είναι ένα από αυτά τα κοινωνικά εργαλεία με πρακτική τριών δεκαετιών.

Η συνάντηση ξεκινά στις 8μμ. με κύκλο στις 8:30 μέχρι 10 μμ, ανοικτή για όλους που ενδιαφέρονται για κοινωνικές ομάδες, δημιουργία συνεργασιών, εξέλιξη των διαπροσωπικών σχέσεων, αλληλέγγυα εγχειρήματα, οικοκοινότητες.

Εισηγητής Θωμάς Άνεμος

Χώρος εκδήλωσης: Συνεργατικό Καφενείο Ακ.Πλάτωνα
Μοναστηρίου 140 και Τηλεφάνους

www.european-village.org



Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

6η εκπομπή αφιερωμένη στην καταστασιακή περιπέτεια..

Πέμπτη 16/01/2014, 5.00 - 7.00 μ.μ.

ΥΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Επιστρέφοντας από τις γιορτές, θα γαληνέψουμε τη μελαγχολία μας με μια αναζήτηση της γέφυρας που οι καταστασιακοί προσπάθησαν να ρίξουν ανάμεσα στην ύπαρξη και την ιστορία, τις καταστάσεις και την πολιτική, τον Κίρκεγκωρ και τον Χέγκελ!
Απίθανα πράγματα, απονενοημένα ίσως διαβήματα;
Συντονιστείτε μαζί μας και δεν θα απογοητευτείτε!

http://www.beton7artradio.gr/ κάνοντας κλικ στο: ¨ακούστε εδώ¨


Πλέον μπορείτε να ακούτε τις προηγούμενες εκπομπές  μας στο  
https://soundcloud.com/katerinaathanasiou

και για οποιοδήποτε σχόλιο  :  http://citytravellers.forumgreek.com/t9-topic#25
κλικάρεται το κόκκινο REPONDRE, δίνεται ένα ψευδώνυμο ή το όνομά σας και μπορείτε να αναρτήσεται όποια παρατήρηση ή άρθρο γύρω από το θέμα.


http://citytravellers.forumgreek.com/t9-topic#25   

 

...μετά την περσινή σαιζόν, που η κεντρική μας κατεύθυνση ήταν το : "Who Can Speak?" Επιστροφή στην προετοιμασία του Υλικού των...